از ظرافت اکسیر محبت، آن است که محب، نعمتِ وجود محبوب خویش را به هر صورتی شکر می گزارد. سجده شکر، از مهمترین مصادیق ابراز خشنودی و تشکر از منعم است که آن را از سیرۀ پیامبر (ص) آموخته ایم.
کسی که وجودش از محبت امام زمان (ع) پر شده و به عظمت این نعمت پی برده باشد، به منظور قدردانی از آن نعمت والا، گونه و پیشانی برخاک می ساید، و سجده شکر به جا می آورد.
کوتاهی از انجام سجده شکر بر نعمت وجود امام زمان (ع)، می تواند نشانۀ کمبود محبت و معرفت به ایشان باشد. حال می توانیم وضع خود را بررسی کنیم که در روز، چند بار خدای متعال را به خاطر این نعمت بزرگ و بی مانند، سپاس می گوییم. اگر می دانیم که نیاز به محبت و معرفت بیشتری داریم، باید از خدای مناّن و امام زمان (ع) بخواهیم که بر معرفت ما بیفزایند، و لیاقتِ چشیدنِ درجات بالاتر شناخت و دوستی خود را به ما عطا فرمایند.