امام زمان (ع) شاهد بر وضع مخلوقات هستند. اگر این عقیده حقهّ در عمل ظاهر شود، منجر به احساس حضور دائمی می گردد. وقتی دانستیم امام معصوم (ع) «عین الله» اغست، آیا در عمل هم به آن ملتزم می شویم؟! اگر چنین است، در همه احوال باید ایشان را حاضر و ناظر ببینیم. پس در عمل، نباید آنچه سبب رنجش ایشان است، در حضورشان انجام دهیم. اگر حضرت را «شاهد» می دانیم؛ همچنان که هنگام سلام دادن به پدر، رعایت احترام می شود، نباید ابلاغ سلام به وجود مقدسشان را با احساس کسالت و بی ادبی همراه کنیم.
باید همیشه متذکر باشیم که وصف شاهد بودن امام (ع) در حال ظهور و غیبت، در حال حیات و پس از آن، تفاوتی نمی کند. لذا نه تنها امام زمان (ع)، بلکه همۀ ائمه (ع) را باید حاضر و شاهد بدانیم، همان طور که امام صادق (ع) امر فرموده اند:

فَاَحضِرُونا جَمیعاً [1]
همگی ما را حاضر بدانید.

یکی از موارد شکر عملی در مقابل این وصف، «زیارت» کردن است. ما با زیارت قبور ائمه (ع) و رفتن به مشاهد مشرفه ایشان، می توانیم از شاهد بودن اهل بیت (ع) عملاً قدردانی کنیم، البته باید در هنگام زیارت متذکر به حضور امام (ع) باشیم.

زیارت از راه نزدیک، آثار و فضایل بسیاری دارد. ولی با خواندن زیارت از راه دور نیز می توانیم عرض ارادت کرده و عملاً اعلام کنیم که امام غائب و یا امامانی را که در قید حیات ظاهری دنیایی نیستند، شاهد و ناظر بر اعمال خود می دانیم.