کسی که امام زمان (ع) را «رفیق مونس» خویش می داند، در عمل هم با ایشان انس می گیرد، یعنی همنشین امام (ع) می شود تا طعم شیرین مصاحبت با ایشان را بچشد. گاهی اوقات، که ما با برخی از دوستان خویش در سفر همنشین می شویم، از رفاقت و انسِ با ایشان لذت می بریم. به همین ترتیب، اگر خدا و ولی او را برای مجالست خویش برگزینیم، طبق وعده الهی همنشین ما می شوند. این همنشینی، شهدِ انس و رفاقت ایشان را به ما می چشاند و در نتیجه معرفت بالاتری نصیب ما می گرداند.

راه همنشین شدن با هر کس، «ذکر» اوست. در حدیث قدسی آمده است:

اَنَا جَلیسُ مَن ذَکَرَنی [1]

من همنشین کسی هستم که مرا یاد کند.

این یک قاعدۀ کلیّ است که انسان با «ذکر» محبوب خود، می تواند همنشین او گردد.

امیرمؤمنان (ع) فرمودند:

اَلذِکرُ مُجالَسَهُ المَحبوبِ [2]

ذکر، همنشینی با محبوب است.

آنچه در این امر نقش محوری دارد، «محبت میان ذاکر و مذکور» است. این محبت، انگیزه «ذکر» محبوب می شود. «ذکر»، محبّ را همنشین محبوب می سازد و این همنشینی باب انس با محبوب را می گشاید، پس کلید انس گرفتن با محبوب، «ذکر» اوست. امیرمؤمنان (ع) فرمودند:

الذِّکرُ مِفتاحُ الاُنسِ [3]

ذکر کلید انس است.

راه عملی انس و رفاقت با حجت خدا (ع) ذکر اوست. یادِ همیشگی و دائم، انسان را به مرتبه مجالست با امام زمانش (ع) می رساند، و این مجالست، از طریق ذکر، «انس» با ایشان را به ارمغان می آورد. چشیدنِ طعم شیرینِ انس و رفاقت با حضرت بقیه الله (ارواحنا فداه) موکول و مشروط به ظهور آن حضرت نیست، با امام غائب هم می توان انس گرفت و رفاقت ایشان را یافت.
ممکن است محبت به امام عصر (ع) به اندازه ای نرسیده باشد که یاد او به طور مرتب و پیوسته در قلب و ذهن انسان حضور داشته باشد. ولی انسان می تواند به تدریج، یاد امام زمانش (عج) را در اوقات مختلف شبانه روز در قلب و زبان خود زنده نگاه دارد، تا این که رفته رفته محبت او افزوده شود. و کسی که شیرینی همنشینی با امامش را احساس کند، به تدریج به جائی می رسد که دوستی با غیر ایشان را نمی پسندد. می گویند: شخصی در حال خودش بود، کسی وارد شد و پرسید: تنها بودی؟ پاسخ داد: الآن تنها شدم! او با ذکر محبوبش همنشین او گشته و در حقیقت تنها نیست. اما وقتی دیگران او را از این ذکر باز می دارند، چون همنشینی با محبوبش را از دست داده، احساس تنهایی می کند.

ذکر امام (ع) به واقع، می تواند انسان را به حدّ مجالست با ایشان برساند، تا آن که آثار رفاقت و انس با ایشان را بچشد. به راستی کسی که امام زمانش را به صفتِ «الانیس الرفیق» می شناسد، اما در عمل، بیش از اشتغال به «ذکر» ایشان با یاد دیگران زندگی کند، چگونه شکر عملی این نعمت را به جا آورده است؟!