اهل بیت (ع) همواره به عناوین مختلف، شیعیان را به این نکته تذکر داده اند که: اگر نیازمند هر گونه دستگیری مادی و معنوی هستید، باید به ما روی آورید.
در فصل گذشته با بیان اسامی و اوصاف مختلف ائمه اطهار (ع) به گوشه هایی از دستگیری های اهل بیت (ع) اشاره کردیم. حال می خواهیم بدانیم که برای ادای شکر عملی نسبت به این اوصاف باید چگونه عمل کنیم؟!
امام سجاد (ع) در معرفی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیتشان (ع) فرموده اند:
خاندان وحی، غار محکم، فریاد رسِ هر بیچاره و درمانده، پناهگاهِ هر فرار کننده، نجات دهنده افراد ناامن، و نگهدارنده کسانی هستند که به دامان ایشان چنگ بزنند. اگر این را می دانیم، باید به این اوصاف ایشان معتقد شویم، تا شکرِ قلبی عملی شود، و سپس برای ادای شکر عملی در هر زمان و مکانی که نیازمند دستگیری هستیم یعنی همیشه و همه جا متمسک به ایشان شویم، با این اطمینان که دست ما را خواهند گرفت. همان طور که «غریق» وقتی در آب دست و پا می زند به محض دیدنِ «کشتی نجات»، تنها به دستیابی به آن می اندیشد. و تنها زمانی آرامش می یابد که به سفینه نجات برسد. البته این اطمینان خاطر، تنها برخاسته از اعتقاد قلبی است و کسانی که این درجه از معرفت را نچشیده اند، نمی توانند قوتّ قلب و اطمینان خاطرِ امام شناسان را درک کنند. اما دیدن و شنیدن حال کسانی که دستگیری امام (ع) را با تمام وجود خود یافته اند. حجت را بر ما تمام می کند، زیرا می بینیم که چگونه تنها به امام زمان (ع) اطمینان می کنند و هیچ کس را در عرض امام (ع) و حتی در رتبۀ پایین تر از ایشان قرار نمی دهند و به نتیجه این اعتقاد خویش هم می رسند. بنابراین حتی اگر این مرتبه بالا از معرفت امام (ع) به ما عطا نشده است، حق نداریم در مشکلات خود، به کسی غیر از امام زمان (ع) توجه کنیم. اگر امام (ع) را به عنوان «غیاث المضطرّ» و «کهف حصین» می شناسیم، باید در عمل هم به سوی ایشان برویم و در گرفتاری ها به سوی حضرتش روی آوریم، و متوسّل شویم. در غیر این صورت، عملاً نعمت امام (ع) را کفران کرده ایم.
