هر کس در طلب علم می کوشد، و امام عصر (ع) را «علم مصبوب» می داند، باید به در خانه ایشان برود، با یاد و نام حضرتش به درس و بحث و تعلیم و تعلم بپردازد و کوششهای خود را صرفاً وسیله ای برای عالمِ شدن بداند، و علم واقعی را از ایشان بخواهد.
چگونه می توان اعتقاد داشت که علم از سرچشمه فیاض امام (ع) سرازیر می شود، ولی هنگام کسب دانش – لااقل به اندازه سخن دیگران – به احادیث ائمه (ع) توجه نشود؟
چنین کسی در عمل، مخالف باور قلبی خویش عمل کرده، و کفران نعمت نموده است. آیا به راستی باور داریم که علم مختص ائمه (ع) است و طبق فرمایش معصوم (ع) ایشان «المخصوص بالعلم» [1] هستند یا نه؟ اگر باور داریم، پس باید فقط در خانه ایشان برویم، تا علمی را به ما بچشاند که در ان حقیقت علوم نهفته است. چنین عالمی در عمل، متواضع است، و عُجب ندارد، به عبارتی بنده خداست، و بس.

نحوه رفتار کس که با عمل به این عقیده اهتمام به شکر منعم دارد، در مقایسه با کسی که چنین اعتقادی ندارد، کاملاً متفاوت خواهد بود. چنین کسی، اگر در جلسه در ابتدا برای امام زمانش دعا می کند، اگر درس می خواند یا درس می دهد یا می نویسد یا مطالعه می کند و .... در همه این احوال، کسب رضایت حضرتش را مدّ نظر دارد، با توجه کامل به این حقیقت که در صورت کوتاهی و سهل انگاری در تحصیل علم، نباید به بهره مندی از علم امام (ع) امیدوار باشد. او می داند که وظیفه اش زحمت کشیدن و تلاش در کسب علم است، اما این تلاشها و کوشش ها را صرفاً وسیله می داند، امید اصلی به همان «علم مصبوب» است که تا نخواهد، کسی «عالم» به معنای واقعی کلمه نخواهد شد.
«شیخ انصاری»، «مقدس اردبیلی» و «علامه بحرالعلوم» از کسانی هستند که برای کسب علم، راه صحیح را پیش گرفتند و به سر منزل مقصود رسیدند. ولی کسانی که دل خود را به یادگیری چند اصطلاح خوش می کنند و از ولی نعمت علم غافل هستند، نه تنها از سرچشمه حقیقی علم سیراب نمی شوند، بلکه چون در عمل مرتکب کفران نعمت شده اند. مشمولِ وعید الهی قرار می گیرند، و خطر سلب نعمت علم واقعی، ایشان را تهدید می کند.