یکی دیگر از راههای شکر و اعلام عملی اعتقاد به امام زمان (ع)، بیعت با ایشان است که انسان در مناسبت های خاص، با امام زمانش (ع) عهد ببندد و با عشق و علاقه، در مکانکهایی که متعلق و منسوب به حضرت است مثل سامرا و سرداب مقدس و ... رفت و امد کند، و با خواندن زیارات و عرض ارادت، تجدید پیمان نماید.
بیعت با امام (ع)، در حقیقت، اعلام وفاداری به آن عهد و پیمانی است که خداوند، از انسان برای یاریِ امامان (ع) گرفته است. این کار، از اعمال بسیار پسندیده ای به شمار می آید که در همه زمانها ضرورت دارد و خصوصاً در زمان غیبت آن حضرت که چشمان مردم از دیدار و شناخت ایشان محروم است اهمیت خاصی دارد. بیعت، پیوند میان امام و مأموم را همواره، تر و تازه و زنده نگاه می دارد، و اثر تربیتیِ فوق العاده عمیقی در تقویت روحیه انتظار شخص عارف به امام زمان (ع) می گذارد.
کیفیت تجدید بیعت با امام عصر (ع) در کتاب های حدیثی آمده است. به عنوان نمونه در «دعای عهد» که از امام صادق (ع) برای پیمان بستن شیعیان با حضرت مهدی (ع) رسیده، وعده داده شده است که: هر کس چهل صبح این دعا را بخواند، از یاوران قائم (ع) باشد. اگر پیش از ظهور حضرتش بمیرد، خدا او از قبر بیرون می آورد، تا در خدمت آن حضرت باشد، و به ازاء هر کلمه از این دعا به او ثواب هزار حسنه می دهد، و هزار سیئه او را محو می سازد. [1] در فرازی از این دعا می خوانیم:
اللَّهُمَّ اِنّی اُجَدِدُّ لَهُ فی صَبیحَهِ یَومی هذا وَ ما عِشتُ مِن اَیّامی عَهداً وَ عَقداً و بَیعَهً لَهُ فی عُنُقی، لااَحُولُ عَنها وَ لااَزوالُ اَبَداً [3]
خدایا من در بامداد امروز و در همه روزهای زندگی ام، عهد و پیمان و بیعت امام زمان (ع) را برگردن خود، تجدید می کنم، به طوری که از آن برنگردم و هیچ گاه از آن دست برندارم.
بدین ترتیب می توانیم با امام عصر (ع) هر روز تجدید بیعت کنیم، و به فضل حضرتش بدنی وسیله در زمره یاوران حضر تش قرار گیریم.
[1] عن جعفر محمد علیهما السلام انه قال: من دعا الی الله اربعین صباحاً بهذا العهد، کان من انصار قائمنا علیه السلام، فان مات قبله، اخرجه الله تعالی من قبره، و اعطاه بکل کلمه الف حسنه و محاعنه الف سیئه.
