آخرین مرتبه شُکر، این است که انسان، خودش را عاجز از شُکر بیابد. این مرتبه وقتی عملی می شود که شخص، همه مراحل شکر قلبی و زبانی و عملی را به انجام برساند، ولی باز بفهمد که نتوانسته شُکر نعمت امامش را به جای آورد.
البته یافتن عجز از شکر امام عصر (ع) برخاسته از معرفت به ایشان است. کسی که این مرتبه از معرفت نصیبش گشته، با وجود این که در انجام هیچ مرحله ای از شکر نعمت وجود امام (ع)، کوتاهی نمی کند، اما واقعاً خود را در پیشگاه آن حضرت، مقصر یافته و به هر زبانی عرض تقصیر می نماید. و بدین سبب، به فضل الهی در زمره شاکرین حقیقی این نعمت قرار می گیرد.