شُکر عملی نسبت به بزرگترین نعمت خدا ـ یعنی وجود مقدس امام عصر (علیه‌السلام) ـ بهره بردن از ایشان است در مسیری که خداوند معیّن فرموده است. بنابراین شکرِ عملیِ نعمت امام عصر (علیه‌السلام) به این است که انسان‌ها نسبت به هر وصفی از اوصاف حضرتش، وظیفۀ خود را انجام داده و حقّ آن را ادا کنند، در غیر این صورت، کفران نعمت صورت گرفته و امام (علیه‌السلام) غریب می‌ماند.