امام زمان (ع) «علم مصبوب» است. شُکر عملیِ این کمال، آن است که هر کس دنبال کسب علم می‌رود، به عنوان سر چشمه و منبع علم، به ایشان رجوع کند و هنگام درس گرفتن از استاد و مطالعه و تحقیق همۀ افراد را واسطه‌هایی بداند که به برکت امام (علیه‌السلام)، از وساطت آنها بهره‌مند می‌شود، یعنی در هر پیشرفت علمی، خود را مدیون توجّهات و عنایات امام (علیه‌السلام) بداند.

امّا آیا در عمل چنین است؟ آیا مردم، عملاً با امام‌ زمان (علیه‌السلام) رفتار شایستۀ (علم مصبوب) می‌کنند، یا این که حضرتش از این جهت، مهجور و متروک می‌باشند؟

اکثر قریب به اتّفاقِ مردم، اصلاً نمی‌دانند نعمت «علم مصبوب» در عالم وجود دارد و به همین دلیل به ایشان مراجعه نمی‌کنند. پس مهجوریّت و متروکِ بودن امام (علیه‌السلام) برای این اکثریّت، به دلیل عدمِ معرفت آنها است. ولی برای اهل معرفت جطور؟ آنها می‌دانند امامشان علم مصبوب است. و اگر از آنها سؤال شود، به این واقعیّت اذعان می‌کنند، امّا آیا حقّ این صفتِ امام"علیه‌السلام" را ادا می‌کنند؟ یا این که در عمل کوتاهی کرده، و آن شأنی را که شایسته است، برای ایشان قائل نمی‌شوند؟ واقعیّت این است که با توجّه به آنچه در فصل اوّل از هین بخش تحت عنوان «بی‌اعتقادی به امام (ع) و راه نجات از آن» بیان شد، باید بگوئیم: متأسّفانه امام‌زمان (علیه‌السلام) برای اهل معرفت هم مهجور بوده و حقّ «علم‌ مصبوب» بودن ایشان در عمل ادا نمی‌گردد. [1]