یکی از رایج ترین معانی غریب که بسیار استفاده می شود، زمانی صدق می کند که شخص از اهل یعنی نزدیکان درجه اول و دیار و سرزمین خویش دور افتاده باشد. صاحب کتاب شریف «مکیال المکارم» در بیان این معنای غربت می فرمایند:

اَلبُعدُ عَنِ الاَهلِ وَ الوَطَنِ وَ الدِّیارِ [1]