حضرت مهدی (ع) که جانم فدایش باد به هر دو معنا (بی یار و یاور، و دور از اهل و دیار) غریب هستند. پس ای بندگان خدا! ایشان را کمک کنید. ای بندگان خدا! ایشان را یاری کنید.
نکته مهم در این بحث، این است که سیصد و سیزده نفر اصحاب اولیه و ده هزار نفر بعدی، یاران امام زمان (ع) برای ظهور ایشان هستند که ما آنها را نمی شناسیم، و نمی دانیم که جزء آنها هستیم یا خیر. اما این را می دانیم که باید در همین زمان غیبت، کمر همتبه یاری این امام غریب ببندیم، و بکوشیم با شناخت اوصاف یاران ایشان، آنها را در خود پیاده کنیم، و نیز سعی در تربیت و ساختن کسان دیگری با آنها خصوصیات داشته باشیم. در آن صورت، جزء یاران امام عصر (ع) در زمان غیبت ایشان قرار خواهیم گرفت. از همین طریق می توانیم امیدوار باشیم که جزء یاوران زمان ظهور شان هم قرار بگیریم.
پس مهم این است که به وظیفه فعلی خود یعنی یاری امام غریب در زمان غیبت بیندیشیم، در انجام آن کوتاهی نکنیم و دعای شریف: «اللَّهُمَّ اجعَلنی مِن اَعوانِهِ وَ اَنصارِهِ» [2] را مکررّ بخوانیم، و از پروردگار منّان، عاجزانه و مُصّرانه بخواهیم که این دعا را در حق ما هم در زمان غیبت و هم هنگام ظهور امام زمان (ع) مستجاب فرماید.
به هر حال، کسی که واقعاً آرزو دارد که از یاران امامش در زمان ظهور باشد، باید به وسیله یاری کردن آن حضرت در زمان غیبت، و با تحقق بخشیدنِ اوصاف یاران ایشان در خود و سایرین، صداقت و اخلاص خود را در این امر به اثبات برساند. آن گاه امیدوار باشد که خداوند متعال، او را در زمرۀ یاران حضرت در زمان ظهور هم قرار دهد. بنابراین عمل به سفارش مرحوم صاحب مکیال، تنها راهی است که پیش روی علاقمندان به یاری امام زمان (ع) وجود دارد، و نباید از آن غفلت کرد.
بررسی مهم ترین راه های یاری امام غریب که قسمت بسیار مهم و عملِی این کتاب است – در بخش بعدی خواهد آمد.
