از بحث درباره معانی غربت امام زمان (ع) نتیجه می گیریم که همه افرادِ امام شناس در هر موقعیتی که قرار دارند، باید اهتمام ورزند تا امام عصر (ع) را به سور نسبی از غربت خارج کنند، و بدین ترتیب امام غریب را یاری و نصرت نمایند.
شیعیان امام شناس باید شکر این نعمت عظیم یعنی شناخت امام (ع) را با قلب و زبان و عمل خویش به جای آورند، تا برای غیر شیعه و همچنین شیعیان غافل نیز، امام زمان (ع) مطرح شود، و آنها هم بفهمند که در ارتباط با حضرت چه وظایفی دارند.
سه معنای اول غربت، در حقیقت به عدم معرفت و اعتقاد به آن حضرت بر می گردد. بعضی ها اصلاً نمی دانند که امام زمان (ع) کیست، برخی نسبت به اوصاف حضرت (ع) یگانه هستند. و کسانی هم که ایشان را می شناسند، نوعاً در قدرشناسی قلبی و زبانی و عملی از این نعمت بزرگ، کوتاهی می کنند.
حال اگر ما بخواهیم شکر قلبی نسبت به این نعمت ارزشمند داشته باشیم، باید در جهت معرفی امام (ع) به کسانی که ایشان را نمی شناسند و یا دچار غفلت از معرفت هستند، کوشش کنیم.
تلاش برای معرفی امام عصر (عج) که برخاسته از شکر قلبی است، می تواند به طور نسبی حضرت را از سه معنای اول غربت خارج سازد، تا مردم بیشتر امام زمان خود را بشناسند و به یاد ایشان باشند، و به حضرتش مراجعه نمایند.
اما برای خارج شدن امام عصر (ع) از غربت به معنای چهارم یعنی «دور از اهل و دیار بودن» حضرت تنها راه، ظهور ایشان می باشد. تا اینکه بتوانند در شهر و دیار خویش و در کنار نزدیکان و دوستان خود، زندگی کنند. البته دوستان امام (ع) می توانند در سرعت بخشیدن به امر ظهور، مؤثر باشند، و با شناسایی موانع ظهور، برای رفع آنها تلاش و کوشش نمایند.
قطعاً یکی از موانع ظهور امام عصر (ع) نداشتن یار و یاور است که تحت عنوان معنای پنجم غربت از آن سخن گفتیم. بنابراین تلاش در راه یاری حضرت، این مانع جدّی را کم کم برطرف می کند، و قدم برداشتن در این مسیر، به تدریج از غربت ایشان می کاهد، تا روزی که انشاء الله ظهور و فرج ایشان فرا برسد و به طور کامل از غربت خارج گردند. پس برای یاری امام غریب، باید در مرحله اول به معرفی ایشان اهتمام ورزیم.
