یاری امام زمان (ع) یکی از مهمترین راه های شکرگزاری از این نعمت بزرگ است. شخص امام شناس، باید همه مراحل شکر را در مقابل ولی نعمت خویش به جا آورد.

در مرحله اول، «شکر قلبی» نعمت امام (ع)، یاری ایشان به قلب است. انسان شاکر باید بررسی کند که چگونه می تواند قلباً امام خود را یاری نماید؛ مسلماً در این مرحله، ابتدا معرفت صحیح ایشان به اسم و وصف، و سپس محبت قلبی مطرح می شود که خود مرتبه والایی از یاری غریب است.

یاری قلبی امام زمان (ع) که منتظر با شکر قلبی نسبت به این نعمت است، وقتی عملی می شود که ایشان را به عنوان ولی نعمت بشناسیم، و نعمت وجودشان را مورد تصدیق و قبول قلبی قرار دهیم، و همواره در این تصدیق قلبی ثبات داشته باشیم. البته این شناخت قلبی، منتهی به محبت قلبی می شود که تکمیل کننده نصرت قلبی است، و به مرتبه بالاتر معرفت ختم می گردد.
در مرحله دوم، «شکر زبانی» این نعمت که برخاسته از معرفت و محبت قلبی است، می تواند به وسیله یاری زبانیِ حضرت (ع) صورت پذیرد. ذکر و یاد زبانی امام زمان (ع)، تبلیغ دین و معرفیِ زبانیِ امام عصر (ع) از مصادیق یاری زبانی این نعمت است. هر کس که از نعمتِ معرفتِ امام (ع) برخوردار شد، می تواند با یاری ایشان به وسیله زبان خویش، شکر زبانی این نعمت را به جا آورد.
در مرحله سوم، «شکر عملی» نعمت مطرح می شود. بهره برداری صحیح از نعمت امام (ع) وقتی صورت می پذیرد که انسان، با عمل خویش، در مسیر بندگی پروردگار متعال قرار گرفته و دیگران را نیز به این مسیر هدایت کند، و بدین وسیله به یاری امام عصر (ع) بشتابد. پس هر کس که می خواهد شکر عملی این نعمت را ادا کند، باید با هر عملی که از دست او ساخته است، به یاری حضرتش بشتابد و به معرفی و تبلیغ عملی امام زمان (ع) بپردازد.

کسی که وظیفه شکرگزاری خود را در مقابل نعمت امام (ع) در حد توان خویش به جا آورد، در مقابل این ادای وظیفه می تواند به رضایت اهل بیت (ع) دست یابد. و البته رضای ایشان، جز رضای خداوند متعال نیست.

چگونگی برخورد امام جعفر صادق (ع) با یکی از شیعیان که اهتمام به یاری ایشان داشته است، نشان می دهد که دوستداران امام عصر (ع) می توانند از طریق ادای وظیفه شکر خویش، به رضایت و محبت ایشان دست یابند:

امام صادق (ع) هشام بن حکم را در حالی که نوجوان بود و تازه صورتش موی کمی درآورده بود بالاتر از همه بزرگان اصحاب خویش قرار دادند. و آن گاه که دیدند این کار بر آن سالخوردگان سنگین و گران آمده است، هشام را این گونه معرفی فرمودند:

هذا ناصِرُنا بِقَلبِهِ وَ لِسانِهِ وَ یَدِهِ [1]

این شخص، با قلب و زبان و دست خود، یاور ما (اهل بیت «ع») است.

بدین ترتیب اهمیت شیوه های مختلف یاری امام (ع) روشن می گردد. مسلماً شیعیان زمان غیبت هم می توانند به وسیله یاری ولی نعمت غریب خویش، به رضایت حضرتش دست یافته و منزلت والایی نزد ایشان پیدا کنند.