لازمه شکر قلبی نعمت امام عصر (ع) یاری ایشان به قلب است. از آنجا که مهمترین عمل قلب معرفت است، برای یاری قلبی حضرتش، باید در جهت حصول معرفت بیشتر امام (ع) کوشش نمود.

پایه و اساس یاری حضرت، شناخت و قبول اوصاف امام (ع) است، که ارزشمندترین عمل قلب است. کسی که می خواهد برای خارج کردنِ مولایش از غربت بکوشد، باید در درجه اول، خود، معرفت صحیح و کامل از امام زمان خویش داشته و قلباً تسلیم کمالات ایشان باشد. این عمل قلب، مقدمه و اساس مراتب بعدی یاری امام (ع) می شود، همان طور که شکر قلبی، روح همه مراحل شکر است.
معرفت قلبی نسبت به این نعمت عظیم الهی، باید همواره در قلب عارف پایدار باشد. ثبات این اعتقاد در قلب نیز، از مصادیق یاری قلبی ایشان است. هر چه معرفت امام (ع) در قلب، عمیق تر و صحیح تر باشد، یاری کردن حضرتش بهتر و کاملتر صدق می کند.
بنابراین برای نیل به این نوع یاری حرت، باید در راه امام شناسی که روح و مغزِ دین شناسی است قدم برداشت، تا بدین وسیله خداوند عزوجل، توفیق یاری حضرتش را بیشتر عطا فرماید.

معرفت صحیح امام (ع) عُصاره و نتیجه شناخت دین است. هر قدر انسان در مسیر دین شناسی قدم های صحیح بیشتر و خالص تر بردارد، به همان اندازه به امام شناسی که ثمره و نتیجه آن است سریع تر و کامل تر نائل می شود. از این رو، یکی از وظایف یاران امام عصر (ع) این است که شناخت خود از دین را عمیق تر، دقیق تر و کاملتر کنند.

در روایت آمده است که یاوران امام عصر (ع) در زمان ظهور، دین را به خوبی می شناسند، و اهل بصیرت در دین هستند. حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) در توصیف یاران معدود امام زمان (ع) در زمان غیبت فرموده اند:

تُجلِی بِالتَّنزیل اَبصارُهُم، وَ یُرمی بِالتَّفسیر فی مَسامِعِهِم، وَ یُغبُقُونَ کَأسَ الحِکمَهِ بَعدَ الصَّبوُحِ [1]

دیدگانش با آیات نازل شده قرآن جلا داده می شود و تفسیر قرآن در گوش های جانشان می نشیند. و جام حکمت، صبح و شام به کامشان ریخته می شود.

هر چیزی وقتی جلا داده می شود که زنگارهای آن زدوده شود. یاوران امام عصر (ع) نیز با قرآن انس دارند، به وسیله آن زنگارهای قلب خود را می زدایند تا جائی که چشم دل آنها با بصیرتی که پیدا می کنند، نورانی می گردد. تفسیر حقایق قرآن در گوش جان آنها، می نشیند. خدای سبحان به آنها حکمت واقعی را عطا فرموده، که در همه اوقات زندگی خود، از آن سیراب می شوند.

بصیرتِ قلب، نتیجه حکمت و فقاهت در دین است، و برای دستیابی به حقیقت آن باید تفقّه کرد.