یکی دیگر از مصادیق نصرت امام عصر (ع) با قلب، محبتّ ورزیدن به ایشان است. کسی که معرفت آن حضرت در اعماق قلبش رسوخ کرده است، به طور طبیعی محبتش نسبت به ایشان زیاد می گردد. چنین شخصی با حفظ این محبت، از طریق عمل به موجبات آن و التزام به آثار و لوازم آن، می تواند امام زمانش را با محبت خود یاری کند.

پس محبت ورزیدن به امام (ع) مرتبه بعدیِ یاری به قلب است که از معرفت برمی خیزد. شناخت صحیح امام (ع)، قلبِ شناسا را پر از محبت معروف می کند. قلبی که مملو از محبت امام زمان (ع) شده است، همه حالاتش براساس این محبت قلبی شکل می گیرد و اعمال او نیز متناسب با میزان محبت قلبی اش، روح و ارزش پیدا می کند. بنابراین محبت قلبی ورزیدن به امام (ع)، نه تنها خود درجه بالائی از یاری قلبی ایشان است، بلکه مراتب بعدیِ یاری حضرت را شکل بخشیده و ارزشمند می سازد.

رسول خدا (ص) به حضرت علی (ع) فرموده اند:

اِنَّما مَثَلُکَ مَثَلُ قُل هُوَ اللهُ اَحَدٌ. فَإِنَّهُ مَن قَرَأَها مَرَّهً فَکَأنَّها قَرَأَ ثُلثَ القُرانِ. وَ مَن قَرَأَها مَرَّتَینِ فَکَأنَّما قَرَأَ ثُلثیِ القُرآن. و مَن قَرَأَها ثلاثَ مَراتٍ فَکَأَنَّما قَرَأَ القُرآنَ. وَ کَذلِکَ مَن اَحَبَّکَ بِقَلبِهِ، کانَ لَهُ مِثلُ ثَلثِ ثَوابِ اَعمالِ العِبادِ. وَ مَن اَحَبَّکَ بِقَلبِهِ وَ نَصَرَکَ بِلِسانِهِ، کانَ لَهُ مِثلُ ثُلثَی ثَوابِ اَعمالِ العِبادِ. وَ مَن احَبَّکَ بِقَلبِهِ وَ نَصَرَکَ بِلِسانِهِ، وَیَدِهِ، کانَ لَهُ مِثلُ ثَوابِ اَعمالِ العِبادِ [1]

مَثَل تو، مَثَل سوره «قل هوالله احد» است. کسی که یک بار آن را بخواند، مثل این است که یک سوم قرآن را خوانده است. و کسی که دوبار آن را بخواند، مانند این است که دو سوم قرآن را خوانده. و کسی که سه بار آن را بخواند، مثل این است که همه قرآن را خوانده است. و همین طور است کسی که تو را با قلبش دوست داشته باشد، مانند یک سوم پاداش اعمال بندگان را برده است. و کسی که تو را با قلبش دوست داشته باشد و با زبانش یاری کند، مانند این است که دو سوم پاداش اعمال بندگان را برده است. و کسی که تو را با قلبش دوست داشته و با زبان و دستش یاری کند، معادل پاداش همه اعمال بندگان را برده است.

دوست داشتن قلبیِ امیرالمؤمنین (ع) و اولاد معصوم ایشان (ع) فضائل و برکات زیادی دارد، که یکی از آنها فضیلتِ یاریِ حضرات معصومین (ع) است. انسان می تواند اهل بیت (ع) را به نیتّ یاری کردن ایشان با قلب دوست بدارد، و با این ترتیب دو پاداش ببرد: یکی پاداش دوست داشتن ایشان، و دوم پاداش یاری کردن آنها، که هر یک از این دو عنوان، مستقلاً باعث جلب رضایت الهی و بالا رفتن درجات معنوی انسان می گردد.

محبت قلبی نسبت به امام (ع) نه تنها نوعی یاری کردن ایشان است، بلکه در مراتب بعدی، یاری کردن امام (ع) هم باید وجود داشته باشد. بدون محبت، هیچ یک از انحاء یاری کردن امام (ع) عملی نمی شود. این محبت که برخاسته از معرفت است، به منزلۀ خونی است که در کالبد همه اقسام یاری امام (ع) جریان دارد، بنابراین حیاتِ هر یک از اقسام بعدی نیز به این است که از روی محبتِ برخاسته از معرفت امام (ع) باشد.