دوستدار اهل بیت (ع) نیت و اعتقادش این است که باید امام زمان (ع) را در زمان غیبت یاری کند. از این رو، نمی تواند نسبت به هجوم و تعرّض به حریم اممش بی تفاوت باشد، چرا که حریم امام عصر (ع) حریم دین است، پس یکی از بهترین مصادیق یاری امام غریب، دفاع از اعتقادات اصیل تشیع، مقابله با هجوم مخالفان شیعه، و پاسخگویی به شبهات دشمنان امام زمان (ع) در زمان غیبت ایشان است. مقابله با دشمنان اهل بیت (ع) به معنای دفاع فرهنگی از دین و امام زمان (ع) است، چرا که در زمان غیبت، مرزهای عقیدتی شیعه بسیار مورد حمله قرار می گیرد، و برای مقابله با ترویج باطل، هر زن و مرد شیعه باید مجهز شود. هر کس اگر غیرت دینی داشته باشد، در اطراف خویش زمینه هایی برای دفاع از دین می یابد. پس باید با صرف وقت و سرمایه و زحمت و ...، در امر دین تفقه کند و خود را به علمی مجهز سازد که بتواند با آن پاسخ دشمن را بدهد، همّ و غمّ او دفاع از حریم امام زمان (ع) باشد و برای انجام این وظیفه خویش احساس مسئولیت کند، یعنی از لحاظ علمی و تبلیغی آن قدر خود را قوی سازد که دشمنان در حضور او جرأت عرض اندام و اظهار شبهه به خود ندهند.

در میان شیعیان، وجود مردان و زنانی ضرورت دارد که مرزبان تشیع باشند و با پشتوانۀ علمی خود، باعث دلگرمی ضعفای شیعه گردند. برای رسیدن به این درجه از تفقه در اعتقادات، باید زحمت زیادی کشید، و تحمل رنجهایی را بر خود هموار کرد. در زمان غیبت صاحب دین که جوانان و حتی افراد با تجربه، در انواع دام های روشنفکر خوانده شدگان و دشمنان اهل بیت (ع) گرفتار می شوند، ضرورت وجود چنین افرادی به خوبی محسوس است.

شیعیان دلسوز و کسانی که از غربت امام زمان (ع) رنج می برند، باید جستجو کنند که سنگر تشیع و امام زمان (ع) از کجا لطمه خورده و چگونه در معرض خطر واقع شده است، تا با تفقه و بصیرت در دین، بتوانند در مقابل انحرافات ایستادگی کنند، و در این تلاش و کوشش، نیتّ و همّتی جز کسب رضایت خدا و امام زمان (ع) نداشته باشند، و به خوش آمدن یا عدم رضایت غیر ایشان اهمیت ی ندهند.