لازمه شکر عملیِ امام (ع) یاری ایشان با عمل است. هر کس در موقعیت و امکانات خود، باید برای یاری امامش بوشد، و با عمل خویش در حفظ و نگهداری و اداء حقوق این نعمت بزرگ تلاش کند و از همه امکانات و توانایی هایی خود در این زمینه بهره گیرد.
تا از این طریق به وظیفه «نصرت» به «ید» که بالاترین درجه یاری اهل بیت (ع) است نائل شود و مشمول دعاهای خیر امام عصر (ع) قرار گیرد. «ید» به معنای «دست»، وسله اعمال قدرت در انسان است. و به هر کاری که انسان با هر یک از اعضاء و جوارحش انجام می دهد، اطلاق کارِ «یدی» می شود. مثلاً وقتی گفته می شود: «هر کاری از دستت بر می آید، انجام بده»، منظور از دست فقط یک عضو خاصّ بدن نیست، بلکه هر امکانِ عملی که در اختیار انسان قرار داد. و می تواند انجام دهد، مورد نظر است.

پس عبارت «ناصر نا بیده» به کسی گفته می شود که با عمل خویش اهل بیت (ع) را یاری نماید که شامل هر گونه عملی در جهت یاری ایشان می شود. با این توضیحات می توان گفت که از جهتی مهمترین شکل یاری امام (ع) این است که انسان در خلق و خوی و رفتارهای فردی و اجتماعی، هر چه بیشتر به رنگ ائمه (ع) در آید، و بتواند با عمل خویش به تبلیغ دین و یاری امام زمان (ع) بپردازد.