امام صادق (ع) در سفارش خود به یکی از یارانشان چنین فرمودند:

اِقرَأ عَلی مَن تَری أنَّه یُطیعُنی مِنهُم وَ یَأخُذٌ بِقُولیِ السَّلامَ. وَ اُوصیکُم بِتَقوَی اللهِ عزِّوَجَلَّ وَ الوَرَعِ فِی دینِکُم وَ الاجتهادِ للهِ وَ صدِقِ الحَدیثِ وَ اَداءِ الآمانَهِ وَ طُولِ السَّجودِ وَ حُسنِ الجِوارِ، فَبِهذا جاءَ مُحَّمَدٌ صلُّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم. اَدُّوا الاَمانَهَ اِلی مَنِ ائتَمَنَکُم عَلَیها بَرَّاً اَوفاجِراً ... صِلُوا عَشائِرَ کُم وَ اشهَدُوا جَنائِزَهُم وَ عُودُوا مَرضاهُم وَ اَدَّوا حُقُوقَهُم

به هر کس از شیعیان که می بینی از من اطاعت می کند و سخنان مرا می پذیرد، سلام برسان. و (بگو) من شما را به تقوی و ورع در دین خود سفارش می کنم و این که برای خدا کوشش کنید، راستگو باشید، اداء امانت کنید، سجده های طولانی کنید، و همسایه نیکو باشید که پیامبر (ص) این احکام را آورده اند. امانت هر کس را خوب یا بد، که شما را امین دانسته است به او برگردانید.... با بستگان خود، ارتباط و رسیدگی داشته باشید، بر جنازه های آنها (اهل سنت) حاضر شوید، به عیادت بیمارانشان بروید، و حقوق آنها را ادا کنید.

شیعیان در هر موقعیتی که قرار دارند، باید این گونه نکات اخلاقی و شرعی را رعایت کنند. آلودگی های محیط اطراف، نباید مسئولیت ها را از یاد آنها ببرد. حتی اگر کار نادرستی در جامعه شایع شد، دوستان اهل بیت (ع) نباید گسترش یافتن آن گناه را مجوز عمل خویش قرار دهند. بلکه همواره باید با پیشه کردنِ تقوا و ورع، خود را از آفات مختلف اخلاقی و دینی مصون دارند.
رعایت برخی از مسائل اخلاقی، بر دیگران، اثر به سزائی می نهد. مثلاً خوب همسایه داری کردن، پیوند با بستگان و رسیدگی به آنها، راست بودن در گفتار و کردار و امانتدار بودن، عملاً تبلیغ تشیع و یاری امام زمان (ع) به حساب می آید. حتی نسبت به افراد غیر شیعه، رعایت آدابی همچون شرکت در تشییع جنازه هایشان و عیادت از بیماران آنها، باعث می شود که به تشیع علاقه مند شوند.
هر چند که شیعیان به عنوان وظیفه قلبی، هیچ گاه از تبری نسبت به دشمنان ائمه (ع) غافل نمی شوند، ولیکن حقوق غیر شیعه را باید ادا کنند. و باید رفتارشان به گونه ای باشد که افراد غیر معتقد را جذب نماید. در زمان امام صادق (ع) اکثریت جامعه را اهل سنت تشکیل می دادند و لذا سفارشات حضرتش، برای خوش بینیِ آنها نسبت به شیعیانِ ن زمان بسیار مؤثر و لازم بود.

در جامعه ای که اکثر قریب به اتفاق مردم، شیعه و دوستدار اهل بیت (ع) هستند، عمل به این سفارشات، ضرورت بیشتری دارد. در این میان، کسانی که نسبت و ارتباطشان با اهل بیت (ع) بیشتر از دیگران است، عملاً آموزگار مکتب و روش ائمه (ع) هستند. و انتظار طبیعی و بجای مردم از آنها، این است که در عمل، تبلیغ کننده راه و مرام امام زمان (ع) باشند.

اینها باید به گونه ای رفتار کنند که دیگران با دیدنِ حُسنِ خُلق و صداقت و ورع آنها تربیت صحیح در مکتب اهل بیت (ع) را ببینند. و چنین بیندیشند که اینها به دلیل ارتباط و نسبت به ائمه (ع)، چنین خُلق و خویی پیدا کرده اند، و این باعث می شود که علاقه آنها به مکتب اهل بیت (ع) بیشتر شود و کم کم به ایشان روی آورند.

امام صادق (ع) در ادامه روایت فوق فرموده اند:

فَاِنَّ الرَّجُلَ مِنکُم اِذا وَرَعَ فیِ دینِهِ وَ صَدَقَ الحدیث وَ اَدَّی الاَمانَهَ وَ حَسُنَ خُلقُهُ مَعَ النَّاسِ، قیلَ: هذا جَعفَرِیٌّ، فَیَشُرُّنی ذلِکَ وَ یَدخُلُ عَلَیِّ مِنهُ السَّرورٌ، وَ قیلَ: هذا اَدَبُ جَعفَر؛ وَ اِذا کانَ عَلی غیرِ ذلکَ، دَخَلَ عَلَیَّ بَلاوُهُ وَ عارُهُ وَ قیلَ: هذا اَدَبُ جَعفَر [1]

اگر یکی از شما اهل ورع در دینش و صداقت در گفتار و اداء امانت باشد، و با مردم اخلاق نیکو داشته باشد، می گویند: او جعفری است، این مطلب مرا خوشحال می سازد و از او مسرور می شوم و می گویند: این تربیت شده جعفر (ع) است. و اگر چنین اخلاق و رفتاری نداشته باشد، در آن صورت، گرفتاری و ننگ او به من نسبت داده می شود، و می گویند: این است تربیت جعفر (ع)!

در پایانِ حدیث، امام صادق (ع) قسم یاد می کنند که پدرم (حضرت باقرالعلوم «ع») فرمود:

هر یک از شیعیان امیرالمؤمنین (ع) در قبیلۀ خودش چنان بود که با اخلاق و رفتارش زینت آن قبیله محسوب می شد، چون در امانتداری، رعایت حقوق دیگران، و صداقت در گفتار، سرآمد ایشان بود. وقتی از دیگران درباره او سوال می شد، همه می گفتند: هیچ کس مانند او نیست، در امانتداری و راستگویی از همه ما بهتر است!