کسانی که به دوستی و ارتباط با اهل بیت (ع) شناخته شده اند، رفتارشان هر گونه باشد به حساب پیشوایان آنها گذاشته می شود. به تعبیر دقیق تر، می توان گفت که مردم، ائمه (ع) را در آئینه اعمال و رفتار پیروانشان می بینند. از این رو، شیعیان با اعمالشان، هم می توانند مردم را بسوی محبت و ارادت نسبت به اهل بیت (ع) جلب کنند یا سبب نسبت دادن بدیها به ایشان بشوند. حالت اول، از مصادیق یاری امام (ع) و حالت دوم، مصداق ظلم به امام (ع) است. باید مراقب بود که خدای ناکرده، کسانی که افتخارشان انتساب به اهل بیت (ع) است، ناخودآگاه در مسیر ستم به ایشان قرار نگیرند.

امام حسن عسکری (ع) در سفارش خود، پس از توصیه به تقوی و ورع و صداقت در گفتار و ... تذکر دادند که رفتار خوب دوستداران اهل بیت (ع) باعث شادمانی ایشان می شود، آن گاه سخن خود را چنین ادامه دادند:

اِتَّقواللهَ وَ کوُنوُا زَیناً وَ لاتکوُنوُا شَیناً، جُرُّوا اِلَینا کُلَّ مَوَدَّهٍ وَ ادفَعُوا عَنّا کُلَّ قَبیح، فَاِنَّهُ ماقیلَ فینا مِن حُسنٍ فَنَحنُ اَهلُهُ، وَ ما قیلَ فینا مِن حُسنٍ فَنَحنُ اَهلُهُ، وَ ماقیلَ مِن سوُءٍ فَما نَحنُ کَذلِکَ [1]

تقوای الهی را حفظ کنید و زینت بخش (ما) باشید، و مایۀ ننگ و بی آبرویی (ما) نباشید. دوستی ها را (با اعمال خوب خود) به سوی ما جلب کنید و بدی ها را از ما دور سازید، چون آنچه از خوبی درباره ما گفئه می شود، ما شایستۀ آن هستیم، ولی بدی هایی که به ما نسبت می دهند، ما چنین نیستیم!

شیعیان با اعمال و رفتارِ شایستۀ خود، می توانند محبت ائمه (ع) را در دلهای دیگران به وجود آورند و آنها را دوستدار و ارادتمند به ایشان کنند. از این رو، نباید با کوتاهی در این مورد، موجباتِ بی آبرویی و نسبت دادنِ صفات زشت را به پیشوایان خود فراهم آورند.
با این ترتیب، روشن است که رعایت ورع و تقوی و جدیت در امر دین، می تواند از مهمترین مصادیقِ یاریِ ائمه (ع) و تبلیغ دین باشد.