انسان در مسیر انجام کارهای مشروع (مستحب یا واجب) در ارتباط با نامحرم، نباید از حد مجاز شرعی تجاوز کند که یکی از مصادیق آن، شوخی با نامحرم است.

ابوبصیر، از یاران و شاگردانِ برجسته امام صادق و امام باقر (ع) بوده و احادیث بسیاری از طریق او نقل شده است. او می گوید:

کُنتُ اُقرِیءٌ امرَأَهً، کُنتُ اُعَلمِهُاَ القُرآنَ، فَمازَحتُها بَشَیءٍ، فَقَدِمتُ عَلی اَبی جَعفَرٍ عَلَیِه السَّلامُ، فَقالَ لی: اَیَّ شَیءٍ قُلتُ لِلمَرأَهِ؟ فَغَطَّیتُ وَجهی، فَقالَ عَلَیهِ السَّلامُ: لاتَعُودَنَّ اِلَیها [1]

من به زنی قرآن یاد دادم، پس با او یک شوخی کردم! وقتی خدمت امام باقر (ع) رسیدم (بدون مقدمه) به من فرمودند: به آن زن چه گفتی؟ ابوبصیر می گوید: صورتم را (از خجالت) پوشاندم. حضرت فرمودند: دیگر پیش آن زن برنگرد.

ابوبصیر، یک شخصیت مورد توجه و علاقه امام (ع) بوده است. ولی به هر حال معصوم نبود، و در یک لحظه، در ضمن تعلیم قرآن که یک امر کاملاً دینی و مورد رضای خداوند است از حد مجاز شرع در ارتباط با نامحرم تجاوز کرد. همین باعث شد که امام زمانش از او آزرده خاطر شده و به خاطر حفظ خودش، به او دستور دهند که دیگر با آن زن نامحرم، رفت و آمد نکند، یعنی از خیر تعلیم قرآن هم به او بگذرد.

این درسی است برای همۀ شیعیان، که در ارتباط با نامحرم به امور غیر ضروری کشیده نشوند، و تماس آنها حتی در سخن گفتن بسیار سنجیده و حساب شده باشد، و از شوخی با نامحرمان اجتناب کنند. این امر، به خصوص در مورد کسانی که به امر مقدس تعلیم و تربیت دینی با زنان نامحرم سر و کار دارند، اهمیت خاصی پیدا می کند. اینان باید بدانند که شیطان، در مورد کسانی که به امور دینی اشتغال دارند، فعالیت بیشتر و زیرکانه تری دارد. گاهی آنها را از طریق یک توجیه، به ظاهر شرعی فریب می دهد، به طوری که خیال می کنند که کار حرامِ آنها، خلاف مسیر تعلیم و تربیت ایشان نیست، و از نیرنگِ شیطان غافل می شوند.

دقت در این امور لازم است. نباید رعایت مسائلی را که در شرع، چنین واضح و روشن است، از مصادیق مقدس بازی و افراطی گری دانست. این گونه برخورد کردن، خود مصداقِ فریب و نیرنگ شیطان است. و کسانی که قصد یاری امام زمانشان (ع) را دارند، نباید تا این حد ساده لوح و سطحی نگر باشند.