یکی از راه هایی که ائمه اطهار (ع) برای یاری امام زمان (ع) به ما آموخته اند، کمک به حضرتش از طریق یاریِ امام حسین (ع) است، همان طور که خود امام حسین (ع) در کربلا به یاران خویش فرمودند:

فَقَد اَخبرَنی جَدّی اَنَّ وَلَدیِ الحُسَینَ عَلَیهِ السَّلامُ یُقتَلُ بِطَفِّ کَربَلاءَ، وَحیداً عَطشاناً، فَمَن نَصَرهُ فَقَد نَصَرنی وَ نَصَرَ وَلَدَهُ القائِمَ عَلَیهِ السَّلامُ [1]

جدم رسول خدا (ص) به من خبر دادند که فرزندم حسین (ع) در بیابان کربلا در حال غربت و تنهایی و تشنگی کشته می شود. پس کسی که او را یاری کند، به تحقیق مرا و فرزندش «قائم علیه السلام» را یاری کرده است.

در زمان غربت امام زمان (ع) کسانی که در صددِ یاریِ حضرتش هستند، باید این عمل مقدس را سرلوحه برنامه خویش قرار دهند. و بدانند که اصحاب امام حسین (ع) ولیِ نعمت خویش را با گرانمایه ترین سرمایه انسان یعنی «جان» خود یاری کردند، و در زمرۀ سادات شهداء قرار گرفتند.

امیرالمؤمنین (ع) فرموده اند:

.... وَ خَیرُ الخَلقِ وَ سَیّدُهُم بَعدَ الحَسَنِ عَلَیهِ السَّلامُ ابنی، اَخوهُ الحُسَینُ عَلَیهِ السَّلامُ المظلوُم بَعدَ اَخیهِ، المقتُولُ فِی اَرضِ کَربٍ وَ بلاءٍ، اَلا اِنَّهُ وَ اَصحابَهُ مِن ساداتِ الشُهَداءِ یَومَ القِیامَهِ [2]

بهترین خلق و آقای آنها بهد از پسرم حسن (ع)، برادرش حسین (ع) است که بعد از برادرش مورد ظلم قرار می گیرد، و در سرزمین ناراحتی و گرفتاری به قتل می رسد. آگاه باشید که او و اصحابش در روز قیامت، در زمرۀ سرورانِ شهیدان هستند.

تا قبل از شهادت امام حسین (ع) و اصحابش، جناب حمزه بن عبدالمطلب، ملقّب به سیدالشهداء بودند. اما بعد از عاشورای سال 61 هجری، این لقب به صورت مطلق برای امام حسین (ع) به کار می رود. اصحاب آن حضرت نیز به واسطۀ ایشان کسب شرافت و سیادت کرده اند، و جزو سروران شهداء قرار گرفته اند.

از آنجا که این عده، گرانبهاترین کالایِ زندگی خویش را با معرفت و محبت در راه یاری امام زمان خود در طبقِ اخلاص نهادند، به بالاترین حد یاری امام زمان (ع) دست یافتند. امیرالمؤمنین (ع) نیز بالاترین حد یاری اهل بیت (ع) را جنگ با دشمنان ایشان دانسته اند، و ثواب این عمل را بالاترین درجه سعادت اخروی شمرده اند:

مَن اَحَبَّنا بِقَلبِهِ وَ اَعانَنا بِلِسانهِ وَ قاتَلَ مَعَنا اَعداءَ نا بِیَدِهِ، فَهُم مَعَنا فیِ دَرَجَتِنا. وَ مَن اَحَبَّنا وَ اَعانَنا بِلِسانِهِ وَ لَم یُقاتِل مَعَنا اَعداءَ نا فَهُوَ اَسفَلُ مِن ذلِکَ بِدَرَجهٍ [3]

کسی که ما را با قلبش دوست بدارد و با زبانش یاری کند، و همراهِ ما با دشمنانِ ما بجنگد، پس (در قیامت) با ما و در درجه ما خواهد بود. و کسی که ما را دوست داشته باشد و با زبانش یاری کند، ولی همراه ما با دشمنان ما نجنگد، در درجۀ پائین تری قرار دارد.
کسانی که می خواهند به بالاترین درجۀ یاری امام (ع) دست یابند، باید به جنگ با دشمنان اهل بیت (ع) برخیزند و جان خویش را در این راه بذل نمایند. اصحاب امام حسین (ع) نمونۀ بارز این نوع یاری امام (ع) هستند. کسانی که در زمان غیبت امام عصر (ع) قرار گرفته اند، باید از خدا بخواهند تا معرفتی به آنها عطا فرماید که بفهمند اگر چه در زمان سیدالشهداء (ع) نبوده اند، ولی می توانند از طریق یاریِ ایشان عملاً به این توفیق دست یابند.