یکی دیگر از اصحاب بسیار والامقامِ امام حسین (ع)، «عابس بن ابی شبیب» نام دارد که شرح حال او در حوادث روز عاشورا آمده است. وی به امام حسین (ع) عرض کرد:

یا اَباعبدِاللهِ! اَما وَاللهِ ما اَمسی عَلی ظَهرِ الاَرضِ قَریبٌ ولا بعیدٌ اَعَزَّ عَلَّی ولا اَحَبَّ اِلَیَّ مِنکَ. وَلَو قَدَرتُ عَلی اَن اَدفَعَ عَنکَ الضَّیمَ و القَتلَ بِشَیءِ اَعَزَّ عَلیَّ مِن نفسی وَ دَمی لَفَعَلتُهُ [1]

یا اباعبدالله! به خدا قسم روی زمین، از دور و نزدیک، کسی عزیزتر و محبوب تر از تو نزد من نیست. و اگر می توانستم با چیزی عزیزتر از جان و خونم، ستم و کشته شدن را از شما دفع کنم، قطعاً این کار را می کردم.

محبت، نیروی محرکۀ انسان است و انسان به وسیله محبت می تواند به درجه ای برسد که مثل «عابس» آرزو کند که عزیزترین متاع خویش را در راه محبوب فدا کند.