اول ایشان عثمان بن سعید عمروی است که آن جناب کمال وثوق و امانت به او داشت. و معتقد در نزد امام علی نقی و امام حسن عسکری (ع) و وکیل امور ایشان در زمان حیات ایشان و از طایفه اسدی به جدش جعفر عمر وی منسوب بود. و او را سمان یعنی روغن فروش هم می گفتند و این شغل به جهت بعضی از مصالح بود که به جهت تقیه و اخفای امر سفارت از اعداء الله، روغن فروشی می کرد. و شیعیان اموالی که از برای حضرت امام حسن عسکری (ع) می آوردند به او تسلیم می کردند و او آنها را در مال التجاره خود می گذاشت و به خدمت آن بزرگوار می فرستاد. و در روایت احمد بن اسحاق قمی که از اجلای علمای شیعه است چنین مذکور است که روزی به خدمت حضرت امام علی نقی (ع) مشرف شدم. عرض کردم: ای سید و مولای من، همیشه از برای من میسر نمی شود که خدمت شما مشرف شوم پس سخن که را قبول کنم و به امر کلی اطاعت نمایم؟

فرمود: که این ابوعمرو مردی است ثقه و امین من، آنچه به شما می رساند از جانب من می رساند.

و چون حضرت امام علی نقی (ع) به دار بقا رحلت نمود روزی به خدمت امام حسن عسکری (ع) رسیدم و به آن حضرت نیز عرض کردم به مثل آنچه به پدر بزرگوارش عرض کرده بودم. فرمود که این ابوعمرو مرد ثقه و امین است هم ثقه امام گذشته و هم ثقه من است هم در حال حیات و هم بعد از وفات من، هر چه به شما می گوید از جانب من می گوید و آنچه به شما می رساند از جانب من می رساند.

و علامه مجلسی (ره) در بحار نقل کرده است که جماعتی از ثقات اهل حدیث روایت کرده اند که جمعی از اهل یمن به خدمت حضرت امام حسن عسکری (ع) مشرف شدند و اموالی به خدمت آن امام عالمیان آورده بودند. پس آن بزرگوار فرمود: ای عثمان، به درستی که تو وکیل و امین مال خدایی. برو اموالی را که آورده اند از اهل یمن قبض کن. اهل یمن عرض کردند که ای مولای ما به خدا سوگند که هر آینه که عثمان از برگزیدگان شیعه توست بدرستیکه آنچه در نزد ما بود از منزلت و مرتبت او در نزد شما امروز زیاد نمودی بدرستی که او معتمد در نزد شماست در خصوص مال خدا؟ فرمود: بلی شاهد باشید که عثمان بن سعید عمروی وکیل من است و پسرش محمد بن عثمان وکیل پسرم مهدی است.

و نیز در بحار به سند خود روایت کرده است که بعد از وفات امام حسن عسکری (ع) به حسب ظاهر عثمان بن سعید مشغول به تجهیز آن بزرگوار بود و حضرت صاحب الامر (ع) بعد از وفات پدر بزرگوارش او را به منصب جلالت و وکالت و نیابت برقرار فرمود و جواب مسائل شیعیان به توسط او به ایشان می رسید. و آنچه اموال از سهم امام (ع) بود به او تسلیم می نمود. و به برکت وجود صاحب الامر (ع) مشاهده می نمودند از او امور غربیه و اخبار به مغیبات و اموالی را که می خواستند به او تسلیم نمایند وصف او را از حلیت و حرمت و مقدار آن را قبل از تسلیم آنها خبر می داد و آنکه صاحبان اموال کیانند و همه آنها از جانب حجه الله به او اعلام می شد و او اخبار می نمود.

و همچنین بود حال باقی وکلا و سفرای آن حضرت که به دلایل و کرامات از جانب آن حضرت سفارت و نیابت داشتند.