سوم از وکلا و سفرای آن حضرت (ع) جناب حسین بن روح بود که او در زمان سفارت محمد بن عثمان از جانب او و به امر او متصدی بعضی از امور بود و چند نفر از ثقات و مؤمنین معتمدین از برای محمد بن عثمان بودند که از آن جمله حسین بن روح بود بلکه در اواخر عمر محمد بن عثمان جمیع طعام او از خانه جعفر بن احمد بود.

علامه مجلسی در بحار از کتاب غیبت شیخ طوسی روایت کرده که در وقت احتضار محمد بن عثمان بن سعید، جعفر بن احمد در بالای سر او نشسته بود و حسین بن روح در پایین پای او، در آن حال به جعفر بن احمد رو کرد که مأمور شدم که ابوالقاسم بن روح را وصی نمایم و امور را به او واگذارم چون جعفر بن احمد که امر وصیت باید منتقل به حسین بن روح شود از جای خود برخاست و دست حسین بن روح را گرفته و در جانب سر او نشانید و خود در جانب پایین پای او قرار نشست. و نیز در روایت معتبره ذکر شده که: محمد بن عثمان بن سعید بزرگان شیعه و مشایخ را جمع نمود و گفت که هر گاه حادثه مرگ به من رو آورد امر وکالت با ابی القاسم روح خواهد بود به درستی که من مأمور شدم به اینکه او را بعد از وفات به جای خود بگذارم پس به او رجوع نمایید و در کارهای خود اعتماد به او کنید. و در بعضی از نسخ توقیعی که از جانب حضرت حجه (ع) از برای شیخ ابوالقاسم بن روح بیرون آمده چنانه در بحار از جماعتی از حمله اخبار و ثقات نقل شده بدین لفظ است:

نعرفه عرفه الله الخیر کله و رضوانه و اسعده بالتوفیق و وقفنا علی کتابه و وثقنا بما هو علیه و انه عندنا بالمنزله و المحل الذی یسرانه زاد الله فی احسانه الیه انه ولی قدیر و الحمدلله الذی لا شریک له و صلی الله علی رسوله محمد (ص) و آله و سلم تسلیما کثیرا.

حاصل مضمون فقرات بلاغت آیات آنکه: ما می شناسیم او را یعنی حسین بن روح را خداوند بشناساند و عالم گرداند او را طریقه همه خیر و رضای خود را و او را یاری فرماید به توفیق خود. ما مطلع شدیم بر مکتوب او و مطلع گردیدم بر امانت او و به دینداری او وثوق و اعتماد داریم به درستی که در نزد ما به مکان و منزلت بلند آنچنان است که مسرور می سازد آن منزلت و مکان او را، زیاد فرماید. خدای تعالی احسان خود را درباره او به درستی که او صاحب همه نعمت ها است و بر همه چیز قادر است و حمد مر خداوند را سزا است که شریک از برای او نیست و صلوات خداوند و سلام ا بر رسول او محمد و آل او باد.

و از احوالات این بزرگوار چنین مذکور داشته اند که چنان تقیه می نمود در بغداد و چنان با مخالفین حسن سلوک داشت که هر یک از مذاهب اربعه مدعی بودند که او از ماست و افتخار می نمودند هر طایفه ای از ایشان به نسبت او به ایشان.