باید گفت که این امر مهم و خطیر مشترک مابین تمام نواب خاص بوده است. و تا آن اندازه نسبت به این موضوع محکم و ثابت و استوار بودند که اگر بر فرض امام زمان (ع) را در زیر عبای خویش پنهان نموده بودند اگر کسی به آنان برخورد می کرد و از امام زمان (ع) پرستش می نمود در آن حال که امام را در زیر عبای خود پنهان داشتند اگر بدن او را با مقراض قطعه قطعه می نمودند حاضر نمی شدند که عبای خود را کنار زده و امام (ع) را نشان دهند.

چنانکه این موضوع را احمد بن جعفر درباره حسین بن روح نقل می کند و با در نظر گرفتن اینکه عبدالله بن جعفر حمیری و احمد بن اسحاق از بزرگان صحابه و موالیان و دوستان مخصوص ائمه معصومین (ع) بودند این دو بزرگوار از ابوعمرو عثمان بن سعید سفیر اول و نایب خاص حضرت خواستند که اسم امام (ع) را برای اینان بگوید: او خودداری فرمود و اظهار داشت که از بردن اسم نمی فرموده اند.

و در روایت دیگر حصال قضیه را چنین بیان فرماید: بر شما حرام است که در این باره پرسش کنید.

و جناب عثمان بن سعید به اینان فرماید که این سخن را از پیش خود نگویم. چه، از خود اختیاری ندارم که حلالی را حرام و حرامی را حلال نمایم.

بلکه این موضوع در نزد سلطان چنین است که با محمد از دنیا رحلت نمود و فرزندی نداشت و ارثیه آن حضرت را به کسانی دادند که حقی از برای آنان نبود (یعنی وارث آن حضرت نبودند تا ارث ببرند) و خانواده آن حضرت حضور داشت.

ولی کسی را جرأت آن نبود که سخن گوید و در مقام اعتراض برآید و به مأموران حکومتی بگوید که این امر بر خلاف دین است و علت این امر هم معلوم بود اگر کسی می گفت وارث دیگری است نه این کس که شما به او ارثیه می دهید طرف در صدد بر می آمد و می گفت که وارث را به ما نشان بده. [1]

آیت الله صدر می افزاید:

و خرج توقیع من المهدی (ع) الی محمد بن عثمان العمری السفیر الثانی (رضی الله) ابتداء من غیر مسأله، لیخبر الذین یسألون عن الاسم: اما السکوت و الجنه و اما الکلام و النار. فانهم ان وقفوا علی الاسم اذا عوه و ان وقفوا علی المکان دلوا علیه: باید بدانید و باخبر باشید کسانی که از اسم پرسش می کنند اگر سکوت کنند بهشت از برای آنان است و اگر سخن گویند و حرفی زنند جهنم و آتش است. چه، اینان اگر بر اسم واقف شوند ضایع و تباه سازند و احترام و حرمت را مراعات نمی کنند و اگر از مکان و جایگاه واقف شوند دلالت و راهنمایی کنند و نشان دهند. [2]

و همو اظهار نظر می فرماید:

انه (ع) یامر سفیره ان یخبر اولئک الفضولیین الذین یسألون عن الاسم. انهم مأمورون بالسکوت.

طبق امر و فرمانی که امام (ع) به سفیر خود محمد بن عثمان صادر فرموده است، مقرر شده است که در این موضوع هیچگونه پرسشی از طرف کسی به عمل نیاید. چه، سکوت بهشت و جنت است و پرسش دوزخ است و آتش.

و باید دقیقاً توجه داشت که سبب و علت این امر چیست. علت آن را باید ضعف ایمان و خلوص دانست اگر چه هم آن شخص خود را در خط امام و پیرو ائمه معصومین (ع) بداند چه حضرت امام زمان (ع) به علم امامت می داند که اگر اطلاع حاصل کند از اسم حضرت، آن را فاش و ظاهر خواهد ساخت. زیرا فشار و سختگیری حکومت وقت را وادار به چنین کاری می کرد. حضرت امام هادی (ع) فرماید:

انکم لاترون شخصه ولایحل ذکره باسمه قال الراوی: فقلت کیف نذکره؟ فقال: قولوا. الحجه من آل محمد.

شما آن حجت را نخواهید دید و حلال نیست که نام او را ببرید. راوی پرسش می کند که چه بگوییم؟ حضرت امام هادی (ع) فرمود: الحجه من آل محمد بگویید.

حضرت امام صادق (ع) فرماید: صاحب هذا الامر لایسمیه باسمه الا کافر. صاحب این امر را نام نمی برد مگر آن کس که کافر است.

نکته قابل توجه آنکه: این کتمان (از اسم و نشان ندادن مکان امام زمان علیه السلام) تا حدی ضروری و لازم بود که مصلحت و جو اختناق حاکم جور آن زمان اقتضای آن را داشت که باید این کاملاً مخفی و پوشیده باشد که از نظر زیان غیرقابل جبران است و تدارک ناپذیر و اگر چنانچه احتمال و یا تصور آن می رفت که زیان قابل جبران است در این صورت مانعی در بین نبود که مکان مقدس و جایگاه ساحت قدس امام زمان روحی و ارواح العالمین له الفداه نشان داده شود. چنانچه نمونه این عمل در زمان سفارت اباجعفر عمروی (قدس سره) به وقوع پیوسته است که ابوطاهر محمد بن علی بن بلال مدعی وکالت و بابیت امام زمان (ع) شد، ماجرای او با محمد بن عثمان و ضبط کردن اموال امام زمان (ع) را به ادعای اینکه خودش وکیل امام (ع) است و ظاهر شدن امام (ع) بر وی بر بالای بام خانه ای و دستور دادن به تسلیم اموال به محمد بن عثمان و دوری شیعیان از وی و لعن او که از ناحیه مقدسه توقیعی مبنی بر لعن وی بیرون آمد معروف است. اصل داستان را از کتاب غیبت شیخ طوسی صفحه 245 در کرامات و معجزات نایب دوم آورده است.