عن محمد بن علي عن ابيه قال: حدثنا علي بن سليمان الزراري عن علي بن صدقه القمي قال: خرج الي محمد بن عثمان العمري (ره) ابتداء من غير مسأله ليخبر الذين يسألون عن الاسم: اما السكوت و الجنه، و اما الكلام و النار، فانهم ان وقفوا علي الاسم اذاعوه و ان وقفوا علي المكان دلو عليه. [1]

بايد بدانند و مطلع گردند كساني كه از اسم امام زمان (ع) پرسش مي كنند اگر سكوت كنند و پرسش ننمايند از براي آنان است بهشت. و اگر پرسش كنند و حرفي زنند از براي آنان است جهنم و آتش دوزخ. چه، اينان اگر از اسم واقف شوند و بدانند ضايع و تباه كنند و احترام را مراعات نكنند و اگر از مكان و جايگاه واقف شوند دلالت و راهنمايي نمايند و نشان دهند.

آيت الله صدر چنين اظهار نظر مي نمايند: انه (ع) يأمر سفيره ان يخبر اولئك الفضوليين الذين يسألون عن الاسم ... انهم مأمورون بالسكوت. [2]

يعني: طبق امر و فرماني كه امام (ع) به سفير و نايب خاص خود محمد بن عثمان (ره) صادر مي كند دستور مي فرمايد كه در اين موضوع هيچگونه پرسشي از طرف كسي به عمل نيايد؛ چه سكوت بهشت و جنت است و پرسش دوزخ است. و فضولي و جسارت است كسي نسبت به نام حضرت (ع) اصرار ورزد و به خود حق جسارت دهد.

بايد در نظر گرفت كه علت و سبب اين امر چيست؟

مؤلف الغيبه الصغري مي گويد: علت و سبب را بايد گفت ضعف ايمان و نيز ضعف اراده فرد مسلم است اگر چه هم آن شخص خود را در خط امام و پيرو ائمه معصومين (ع) بداند. زيرا حضرت امام زمان (ع) به علم امامت مي داند كه اگر كسي اطلاع حاصل كند از اسم آن حضرت، او را فاش و ظاهر خواهد ساخت از اين جهت كه فشار و سخت گيري حكومت وقت در زمان امام هادي و امام حسن عسكري (ع) و همچنين اوايل غيبت صغري زياد بود و ممكن نبود آدمي (فردي) كوچكترين آگاهي را پوشيده دارد. از حضرت امام نقي (ع) پرسيدند كه چگونه از آن حضرت ياد كنيد؟ آن حضرت فرمود: قولوا: الحجه من آل محمد (ص) و حضرت صادق (ع) فرمايد: صاحب هذا الامر لا يسميه باسمه الاكافر. حضرتش را نام نمي برد مگر كافر. [3]