حسین بن ابراهیم به اسنادش از محمد بن علی بن بابویه یا از علی بن احمد دلال قمی گفت: اختلاف کردند جماعتی از شیعیان در اینکه خداوند عزوجل تفویض کرده به ائمه (ع) که خلق کنند و یا روزی بدهند؟ دسته ای گفتند: این امر محال است و بر خدا جایز نیست به جهت اینکه قدرت بر خلق و ایجاد اجسام ندارند مگر خدای عزوجل. و دسته دیگر گفتند: بلکه خداوند تعالی قدرت داده ائمه (ع) را بر این موضوع و تفویض فرموده به سوی ایشان. پس ایجاد می کنند و روزی می دهند و نزاع کردند در این امر نزاع سخت و شدید. پس یک نفر گفت: چه مانعی است شما را که مراجعه به ابی جعفر محمد بن عثمان عمری نمی کنید؟ سئوال کنید این موضوع تا برای شما حق را واضح کند زیرا که او سفیر حضرت صاحب الامر (ع) می باشد.

پس آن جماعت راضی به ابی جعفر شدند و تسلیم شدند و اجابت کردند گفتار او را و نوشتند مسأله را و فرستادند به سوی او و بیرون آمد توقیع شریف از ناحیه آن حضرت به سوی ایشان که نسخه آن این است:

به درستی که خداوند تعالی اوست که ایجاد کرده و آفریده اجسام را و تقسیم روزی نموده برای این که او جسم نیست و حلول در جسمی هم نکرده نیست مانند او چیزی و او شنوای داناست.

و اما ائمه (ع) پس ایشان مسئلت می کنند از خدا پس خلق می کند و می خواهند پس روزی می دهد به خاطر اجابت کردن در خواست ایشان و بزرگ داشتن حق ایشان. [1]