ابوطاهر محمد بن علی بن بلال نیز از کسانی است که مدعی وکالت و بابیت امام زمان (ع) شد. ماجرای او با محمد بن عثمان و ضبط کردن اموال امام را به ادعای اینکه خودش وکیل امام زمان است و امتناع از تسلیم نمودن آن اموال به محمد بن عثمان و دوری شیعیان از وی و لعن او که از ناحیه مقدسه، توقیعی مبنی بر لعنت وی بیرون آمد معروف است.

ابوغالب زراری [1] گوید: ابوالحسن محمد بن یحیی معاذی نقل کرد که یکی از شیعیان بعد از وفات امام حسن عسکری (ع) و تفرقه شیعیان و انحراف ابوطاهرین بلال به وی پیوست و سپس برگشت و در سلک ما درآمد. جهت این پیوستن و گسستن را از وی پرسیدم.

گفت: روزی نزد ابوطاهر بودم، برادرش ابوالطیب و ابن خزر و جمعی از پیروان او هم بودند در آن وقت پیشخدمت آمد و گفت: ابوجعفر محمد بن عثمان درب خانه است از شنیدن این خبر، پیروان ابوطاهر مضطرب شدند و امدن او را ناخوش داشتند. ابوطاهر گفت: بگو بیاید.

محمد بن عثمان وارد شد ابوطاهر و پیروانش به احترام او از جای برخاستند. محمد بن عثمان در صدر مجلس و ابوطاهر پیش روی او نشست. سپس صبر کرد تا حضار ساکت شدند، سپس گفت: ای ابوطاهر تو را به خدا سوگند می دهم آیا امام زمان به تو فرمان نداد اموالی را که نزد تو است به من تسلیم کنی؟ او گفت: چرا فرمود. آنگاه محمد بن عثمان برخاست و بیرون رفت و سکوتی بر مجلس حکمفرما شد و چون به خود آمدند ابوالطیب از برادرش ابوطاهر پرسید: صاحب الزمان (ع) را در کجا دیدی؟ گفت: ابوجعفر مرا به یکی از خانه های خود داخل نمود ناگهان دیدم حضرت از بالای خانه گفت: و به من امر کرد که اموالی که نزد من است به وی بدهم. ابوطالب پرسید: از کجا دانستی که او امام زمان (ع) است؟ گفت: وقتی او را دیدم مهابتش مرا گرفت سخت مرعوب شدم و دانستم که صاحب الزمان (ع) [2] است. (این امر خود از کرامات دیگر ابوجعفر است.)