ابونصر هبه الله گفت که: ابوالحسن بن کبریایی نوبختی چنین گوید که به شیخ (حسین بن روح) رسانیدند که (دربان) تو به معاویه لعن می کند و او را دشمنام می دهد او دستور داد که او را راندند و از خدمت معزول نمودند او مدتی طولانی بیکار بود و التماس می کرد که او را دوباره به خدمتکاری قبول نماید.

به خدا سوگند که حسین بن روح او را دوباره به سر کار نیاورد و همه این امور از راه تقیه بود. و همچنین ابونصر هبه الله گفت که ابو احمد بن ابرص خبر داد. گفت که ما با برادران و دوستانم به منزل حسین بن روح وارد و خارج می شدیم و با وی معامله می کردیم. و در آن حال ما اگر ده نفر بودیم نه نفر ما چنان بود که حسین بن روح را مستوجب لعن می دانستیم یک نفر دیگر در این موضوع شک و تردید داشت: یعنی: نمی توانست خود را حاضر به لعن کردن او نماید. ولی وقتی که با او سخن می گفتیم و صحبت می کردیم دلهای نه نفر ما به او مایل می شد و از نزد وی به حالتی بیرون می رفتیم که به محبتش به درگاه الهی تقرب می جستیم و از آن ده نفر یک نفر در محبت او توقف و تردید نمی کرد. و دلهای ما وقت رفتن به نزد وی با عداوتش پر بود و در وقت برگشتن با محبتش زیرا که در فضایل صحابه پیغمبر (ص) جهت ما احادیثی نقل می نمود که پاره ای از آنها روایت شده بود و پاره ای دیگر نشده بود و از او آنها را می شنیدم. و این نمونه از رفتار بر حسن سلوک او دلالت می کند.