شیخ طوسی می نویسد: و هم جماعتی از علما ما خبر دادند از ابی الحسن محمد بن احمد بن داود القمی که گفت: یافتم به خط احمد بن ابراهیم نوبختی و املاء ابی القاسم حسین بن روح (ره) بر پشت کتابی که در او جوابها و مسایلی بود که از قم فرستاده بودند تا سئوال شود آیا آن جوابها از فقیه (ع) است یا جواب های محمد بن علی شلمغانی است زیرا که از او نقل شده بود که گفته این مسایل را من جواب گفتم. پس نوشته شد برای آنها بر پشت نامه شان:

بسم الله الرحمن الرحیم به تحقیق که بر این رقعه و آنچه متضمن است مطلع شدیم پس تمام آنها جواب ماست. مخذول گمراه و گمراه کننده معروف به عزاقری لعنه الله (عزاقری لقب شلمغانی است) مدخلیتی در یک حرف از آن هم ندارد. و به تحقیق نامه هایی به شما رسیده از دست احمد بن بلال و غیر او از امثال او و ارتداد و انحراف آنها از اسلام مانند انحراف و ارتداد این (یعنی شلمغانی) است که بر آنها باد نفرین و غضب خدا. [1]