در قمست عمده ایام خلافت راضی حسین بن روح در بغداد در میان شیعیان مقامی بس جلیل داشت و به واسطه کثرت مالی که طایفه امامیه نزد او می آوردند ذکر حشمت و فراوانی ثروت او نظر خلیفه و عمال دیوانی را که در این اوقات دچار دست تنگی بودند جلب کرده بود و خلیفه غالباً از او سخن می گفت.

ابوبکر محمد بن یحیی صولی مؤلف کتاب الاوراق که از معاصرین حسین بن روح بوده می گوید که: راضی همیشه به ما می گفت: مایل بودم که هزار نفر مانند حسین بن روح وجود داشت و امامیه اموال خود را به ایشان می بخشیدند تا خداوند به این وسیله آن طایفه را نیازمند می کرد توانگر شدن امثال حسین بن روح از گرفتن اموال امامیه چندان مرا ناپسند نمی آید. (کتاب الاوراق صولی f.22a)

ابوالقاسم حسین بن روح به تصدیق مخالف و مؤید از فهیمترین و عاقل ترین مردم روزگار بود (غیبت طوی ص 250 و تاریخ الاسلام ذهبی f.133a و f.132b) و در بغداد در میان مردم و پیش خلفا به عزت و احترام تمام می زیسته و مخصوصا در نزد مقتدر خلیفه و مادر او سیده منزلتی عظیم داشته و چون مردی عاقل و مصلحت شناس بوده است در میان ایشان به تقیه عمل می کرده است.

وفات شیخ ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی در چهارشنبه 18 شعبان 326 هجری در شب اتفاق افتاد و او را در نوبختیه در دربندی که خانه علی بن احمد بن علی نوبختی بود به خاک سپرده اند (غیبت طوسی ص 252) این قبر هنوز در محل سابق نوبختیه در بغداد باقی است و آن در خانه ای است در محله سوق العطارین در طرف راست در جانب شرقی این محله.