از کسانی که به مخالفت با حسین بن روح برخاست شلمغانی است که به او حسد برد. نام این شخص محمد بن علی ابوجعفر از مردم قریه «شلمغان» از قرای واسط و او را ابن العزاقر و پیروانش را نیز به همین مناسبت عزاقریه می خوانند.

این شخص یکی از کتاب بغداد و یکی از مؤلفین است و پیش از تأسیس مذهبی تازه و انحراف از تبعیت حسین بن روح نزد طایفه امامیه مقامی جلیل داشت. تاریخ خروج شلمغانی از تبعیت حسین بن روح درست معلوم نیست و آنچه از کتب تواریخ بر می آید زمان زندانی شدن و محبوس بودن حسین بن روح است که از فرصت استفاده کرده و خود را سفیر و نایب امام غایب (ع) معرفی کرده است و جماعتی از خواص و متنفذین شیعه را به طرف خود خوانده است و گویا ابتدا هم غرض او گرفتن مقام حسین بن روح (نیابت) به جای او بوده و بعدها کار ادعای او بالا گرفته و دعوی نبوت و الوهیت نیز کرده است.

اول موقعی که سر شلمغانی و دعاوی او فاش شد به شهادت ابن الاثیر در اوان وزارت حامد بن العباس بوده و کسی که پرده از روی این کار برداشته است حسین بن روح نوبختی است (ابن الاثیر وقایع سال 322)

شرح حال حسین بن روح را رواه و مورخین شیعه در کتب خود به تفصیل آورده اند ولی متأسفانه این تألیفات به زمان ما نرسیده است از آن جمله ابوالعباس احمد بن علی بن نوح سیرافی از بزرگان مصنفین شیعه است چنانچه از رجال نجاشی بر می آید این شخص کتابی داشته است به نام: اخبار وکلا اربعه که فعلا موجود نیست.