یکی از فضایل این جناب آن است که در سال فوت این برزگوار تناثر نجوم بود و تناثر نجوم را به طوری که مرحوم نهاوندی مرقوم داشته اند چنین است: روز وفات علی بن محمد سمری بنابر آنچه در بحار نقل فرموده نیمه شعبان سال 329 هجری بوده و آن سال را شیعیان به سال تناثر نجوم (فرو ریختن ستاره) موسوم نموده اند زیرا که در آن سال اکثر علما و محدثین اخبار به دیار باقی ارتحال نمودند که از جمله ایشان ثقه الاسلام محمد بن یعقوب کلینی صاحب کتاب کافی است. [1]

محدث قمی (ره) مرقوم داشته اند:

چهارم شیخ جلیل معظم علی بن محمد سمری است که قائم مقام حسین بن روح شد و سه سال امر نیابت با او بود و در نیمه شعبان سنه 329 به رحمت حق واصل شد و آن سال تناثر نجوم بود و ابتدای غیبت کبری شد. قبر شریفش در بغداد نزدیک قبر شیخ کلینی است.

و شیخ صدوق و شیخ طوسی روایت کرده اند از حسن بن احمد مکتب که گفت: ما در بغداد بودیم در سالی که جناب سمری وفات نمود چند روز قبل از فوتش به خدمت او رفتیم فرمانی از حضرت صاحب الامر (ع) بیرون آورد که مضمونش این است:



بسم الله الرحمن الرحیم

ای علی بن محمد سمری خدا عظیم گرداند اجر برادران تو را در مصیبت تو تا شش روز دیگر تو از دنیا مفارقت خواهی کرد. پس جمع کن کارهای خود را و وصی و قائم مقام از برای خود قرار مده که غیبت تامه واقع شده و...

حسن گفت: ما همه نسخه توقیع را برداشتیم و از نزد او بیرون آمدیم روز ششم به خدمت او رفتیم او را در حال احتضار یافتیم کسی به وی گفت که وصی تو بعد از تو کیست؟ فرمود: لله امر، هو بالغه: خدا را امری و حکمتی است که آن به عمل خواهد آمد. کنایه از وقوع غیبت کبری این بگفت و جان تسلیم کرد. رضوان الله علیه!