حضرت از اخبار و رویدادها به طریق الهام خداوند و یا از یک راه اعجازی و غیر طبیعی آگاه می شود. مؤید این مطلب ادله ای است که می گوید تمامی کارهای مردم از خوب و بد در هر شبانه روز برای نظر خواهی حضرت عرضه می شود. از جمله ادله این آیه شریفه است:

«فسیری الله عملکم و رسوله و المؤمنون». [2] یعنی: بزودی کارهای شما را خدا و رسول و مؤمنان خواهند دید. بر طبق روایات مقصود از مؤمنان، ائمه اطهار (ع) می باشند.

از دیدگاه اجتماعی نیز این مسئله تأیید می شود که باید امام (ع) حتما به الهام الهی مؤید باشد، و این تأیید از سه مقدمه به دست می آید:

مقدمه اول: وقتی که خداوند متعال مسأله مهمی را به شخص خاصی واگذار می کند، باید قابلیت و توان انجام آن را نیز به او داده باشد که در صورت ناتوانی هیچگاه مسئولیت به کسی داده نمی شود.

مقدمه دوم: خداوند متعال سرپرستی و زمامداری جهان را، در مرحله نخست به پیامبر و سپس با جانشینان معصوم او واگذار کرده، به طوری که اگر شرایط تشکیل حکومت جهانی در زمان هر یک از آنان آماده شود، بر او لازم است که حکومت تشکیل داده و زمام امور را در دست بگیرد. بنابراین ائمه معصومین زمامدارانی می باشند که آمادگی نهضت بزرگ جهانی را داشته و قابلیت کافی را برای رهبری جهانی دارا می باشند.

مقدمه سوم: رهبری در سطح جهانی نیازمند الهام گیری از سوی خداوند است، زیرا رهبری جهانی چیزی بسیار عمیق و پیچیده است. می بینیم که برای اداره یک کشور کوچک، افراد تحصیل کرده سیاستمدار و هیئت های گوناگون دست به دست هم می دهند، قوانین پیچیده و دقیق وضع می کنند، تا بتوانند کشوری کوچک را اداره کنند، در عین حال اختلاف و پراکندگی و از هم گسیختگی در کارها وجود دارد.

حال چگونه ممکن است یک فرد بدون الهام خداوندی بتواند تمامی روی زمین را اداره کند و به همه گرفتاریها شخصاً رسیدگی نماید.
بنابراین تا الهام خداوند نباشد، اداره جهان ممکن نیست، و چون بر طبق اعتقاد ما شیعیان حضرت بقیه الله ارواحنا فداه یکی از پیشوایان و ائمه معصومین (ع) است و زمامدار فعلی جهان اوست، از این جهت باید حتما به تأیید الهام الهی مؤید باشد. وقتی مورد الهام قرار گرفت. اشکالی پیش نمی آید که بگویم حضرت بر کلیه اعمال و رفتار مردم مطلع بوده و تمامی رویدادها از نظر شریفش می گذرد.