ابوالفتوح رازی در تفسیر خویش (روح الجنان) در ذیل سوره قدر گوید عبدالله بن عباس روایت کرده که پروردگار در این شب فرشتگان را فرماید تا با جبرئیل و فرشتگان از سدره المنتهی به زمین آیند با لواهای نور و آن لواها را به چهار جایگاه بزنند، بر پشت خانه کعبه و بر سر تربت رسول (ص) و به مسجد بیت المقدس و به طور سینا. آنگاه جبرئیل گوید پراکنده شوید و هیچ سرایی و حجره ای و سقیفه ای نماند که در آنجا مؤمن و مؤمنه ای باشد الا فرشتگان در آنجا شوند و همه شب تهلیل و تسبیح و استغفار کنند برای امت محمد (ص) و چون صبح شود روی به آسمان نهند، ساکنان آسمان دنیا به استقبال ایشان آیند و گویند از کجا می آیید؟ گویند از زمین، دوش شب قدر بود امت محمد (ص) را. گویند: ما فعل الله بحوائج امه محمد؟ پروردگار با حوایج امت محمد (ص) چه کرد.

گویند: ان الله غفر لصالحیها و شفع صالحیها فی طالحیها؛ پروردگار صالحان امت محمد (ص) را بیامرزید و شفاعت صالحان درباره طالحان قبول کرد. فرشتگان آسمان دنیا آواز بلند کنند به تسبیح و تهلیل و ثنای پروردگار و شکر آنچه پروردگار کرامت بر امت محمد (ص) کرد از جمله آنکه فرشتگان آسمان دنیا به تشییع با ایشان بروند به آسمان دوم همچنین فرشتگان پرسند از کجا می آیید؟

گویند: دوش شب قدر بود امت محمد (ع) را. ایشان نیز گویند ما فعل الله بحوائج امه محمد (ص)؟ گویند:

ان الله غفر لصالحیها و شفع صالحیها فی طالحیها؛ فرشتگان آسمان دوم با ایشان بودند به آسمان سوم همچنین تا به آسمان هفتم تا به سدره المنتهی رسند، این حدیث پرسند و جواب همین شنوند و آواز به تسبیح و تهلیل بردارند آواز ایشان اهل بهشت عدن بشنوند و رضوان را گویند این چه آواز است؟ گویند: فرشتگانند که خدای تعالی را تسبیح و تهلیل می کنند برای امت محمد (ص). ایشان نیز آواز بردارند به تسبیح و تهلیل، حاملان عرض همین پرسند و جواب شنوند به شکر خدای آواز بلند کنند و تسبیح و تهلیل پروردگار گویند.

پروردگار فرماید: این چه آواز است؟ گویند بار خدایا ما شنیدیم که تو دوش گناهکاران امت محمد (ص) را بیامرزیدی و شفاعت صالحان را در طالحان قبول فرمودی.

حق تعالی می گوید: آری ولامه محمد عندی ما لا عین رات ولا اذن سمعت و لا خطر علی قلب بشر:

امت محمد (ص) را نزد من است آنچه هیچ چشم ندیده باشد و هیچ گوش نشنیده بر خاطر هیچ آدمی چنان نگذشته.

عبدالله بن عباس گفت: از رسول خدا (ص) شنیدم که گفت: چون شب قدر شود پروردگار جبرییل را گوید با کوکبه فرشتگان به زمین رود. او لوای سبز دارد و لوا را بر بام کعبه زند و او را سیصد هزار پر باشد، دو پر است که جز در این شب باز نکند این پرها را برافراشته از مشرق تا مغرب بپوشد، آن فرشتگان می روند در هر جای و سلام می کنند و بر قائمی، قاعدی و نمازگزارنده ای و ذاکری، و دست در دست ایشان می نهند و در دعای ایشان آمین می گویند.

چون صبح برآید جبرئیل ندا کند که پروردگار با حوایج امت محمد (ص) چه کرد. گویند: نظر کرد به ایشان و ایشان را بیامرزید و عفو کرد الا چهار کس:

1-مذمن خمر را 2- آنرا که عاق باشد در پدر و مادر 3- قاطع رحم 4- جادوگران را.

صدر الاسلام همه اش می نویسد: از جمله تکالیف انام در غیبت امام علیه الصلاه و السلام – سلام نمودن به آن حضرت است در هر روز به خصوص در روز دوشنبه و پنجشنبه، که عرض اعمال عموم خلایق به آن حضرت می شود. و سابقاً اشاره شد که تکلیف عبد نسبت به مولای خود آن است که در تمام حرکات و سکنات خود تابع و مطیع اوامر و نواهی مولای خود باشد. بلکه به درجه ای حالت مراقبه را تکمیل نماید که مقام انس و استغراق برای او حاصل شود و آنی ظاهرا و باطنا از توجهات قلبیه و جوارحیه، تغافل و تساهل نداشته باشد و گمان نکند که مولی و آقای او از او انظار غایب است و از افعال عبد خود بی اطلاع است... پس از جمله تکالیف و فرایض عباد نسبت به امام مفترض الطاعه خود آن است که همه روزه عرض چاکری و جان نثاری خود را در پیشگاه سلطان حقیقی خود نموده به آن حضرت ارواحنا فداه سلام دهند ... و عرض محبت و خلوص قلبیه خالصانه صادقانه نمایند و به زبان حال و قال عرض و اظهار نمایند:

ای مولا و آقا و سید ما، اگر به حسب مصلحت چهره مبارک را از این بندگان ناقابل پوشیده و در بارگاه عظمت و جلالت خود ما را راه نمی دهی، ولیکن این بندگان همچنان در مقام عبودیت و بندگی و جان نثاری خود ثابت و جازم هستیم و حق عبودیت و جان نثاری ماست که همه روزه در آستان مقدس تو خود را حاضر دانسته و در عتبه مقدسه تو ایستاده سلام داده و اظهار چاکری نموده مراجعت نماییم. [1]

و در همان کتاب صفحه 36 آمده است:

در دعای سیزدهم ماه رمضان است که معصوم به آن حضرت فرماید: اللهم صل علی محمد و آل محمد و ادفع عن ولیک و خلیفتک و لسانک و القائم بقسطک و المعظم لحرمتک و المعبر عنک و الناطق بحکمک و عینک الناظره و اذنک السامعه و شاهد عبادک حجتک علی خلقک.

اکثر مردم امام زمان خود را ارواح العالمین فداه – از ادنی مرشدی در این عصر بی تصرف تر می دانند و گمان می کنند که امام زمان عجل الله فرجه چون از انظار کثیفه این خلق منکوس در قید غیبت و اختفا محجوب و محبوس است از ظاهر و باطن مخلوق بی خبر و بی اطلاع است و حال آنکه حاضر در امصار است و ناظر در افکار و غایب از ابصار.

در توقیع رفیع شیخ سدید مفید – رضوان الله تعالی علیه – فرموده: فانا نحیط علما بانبائکم ولایعزب عنا شیء من اخبارکم.

و گمان می کنند که امام آنها – عجل الله فرجه – نمی داند که این مردم به چه کار مشغولند و روز و شب خود را به چه قسم از لهو و لعب می گذرانند و از این جهت چه بی اعتنایی ها به امام زمان خود – ارواحنا فداه – می کنند و چه مخالفتها با او دارند بلکه به انواع و اقسام اذیتها آن حضرت را می رنجانند و اسباب اعراض و اشمئزاز آن حضرت را – صلوات الله سلامه علیه – فراهم می آورند .... با وجود این، خود را از مطیعان و شیعیان و دوستان آن حضرت می داند و لاف و گزاف تولا و شیعه بودن و جان نثاری در رکاب آن حضرت می زنند و ابدا از خدا و رسول و ائمه و امام زمان خود – سلام الله علیهم – شرم نمی نمایند و چنین می پندارند که امام آنها از آنها غفلت دارد و از حرکات ناشایست آنها خرسند است. [2]

خلاصه این است که تکلیف خود را در حرکات و سکنات ظاهر و باطن بفهمی و بدانی عقیده تو به طور قطع و یقین این باشد که تمام افعال و اقوال تو نزد امام (ع) مشهود است و معلوم.