حضرت صادق (ع) از پدرانش از حضرت سجاد (ع) چنین روایت فرمود: نحن ائمه المسلمین و حجج الله علی العالمین و ساده المؤمنین و قاده الغر المحجلین و موالی المؤمنین و نحن امان لاهل الارض کما ان النجوم امان لاهل السماء و نحن الذین بنا یمسک الله السماء ان تقع علیط الارض الا باذنه و بنا یمسک الارض ان تمید باهلها و بنا ینزل الغیث و تنشر الرحمه و تخرج برکات الارض و لولا ما فی الارض منا لساخت باهلها ثم قال: و لم تخل الارض منذ خلق الله آدم من حجه الله فیها ظاهر مشور او غائب مستور و لا تخلوا الی ان تقوم الساعه من حجه الله فیها و لولا ذلک لم یعبد الله.
قال سلیمان، فقلت لصادق (ع): فکیف ینتفع الناس بالحجه الغائب المستور؟ قال: کما ینتفعون بالشمس اذا سترها السحاب. [1]
ماییم امامان مسلمانان و حجت های خدا بر اهل عالم و آقایان بر مؤمنین، ماییم مولای مؤمنین و ماییم امان بر اهل زمین چنانچه ستارگان امان برای اهل آسمانند.
و ماییم کسانی که به واسطه ما خدا آسمان را نگهداشته که بر زمین نیفتد مگر به ذاتش و به سبب ما زمین را نگهداشته که اهلش را فرو نبرد.
و به واسطه ما باران را نازل می سازد و رحمتش را می گستراند و برکات زمین را بیرون می آورد و اگر نبود در روی زمین از ما امامان هر آینه زمین اهلش را فرو می برد.
و پس از آن فرمود: و هر گز زمین از آنگاه که خدای آدم را آفرید از حجتش خالی نبود، گاهی ظاهر و مشهور و گاهی غایب و مستور بوده است و هرگز هم زمین از حجت خالی نمی ماند تا روز قیامت و اگر این چنین نباشد خدای پرستش نمی شود.
سلیمان گوید: به حضرت صادق (ع) عرضه داشتم چگونه مردم از حجت غایب پنهان نفع می برند؟
فرمودند: چنانکه از آفتاب وقتی که ابر آنرا پنهان نموده باشد نفع می برند.
