عدالت اجتماعی به معنای تعادل و توازن در کلیه جریانهای اقتصادی جامعه است، و نظام تولید و توزیع مصرف را در بر می گیرد. عدالت به این معنا، اگر گسترده ای جهانی یابد و دقیق و بی استثنا حدود آن مشخص شود و درست اجرا گردد، تعادل و توازنی در کل جامعه بشری پدید می آورد که آرمان همه عدالتخواهان الهی و بشری بوده است. در پرتو چنین عدالتی، فاصله های اقتصادی به معنای اسراف و تکاثر در بخشهایی و کمبود و محرومیت در بخشهای فراوان دیگر ریشه کن می گردد، و چنان که در بخش نخست [1] دیدیم، اجرای اصل عدالت موجب بی نیازی همگان است.