امام مهدی (ع)، از راه دیگری که از اهمیت فراوانی برخوردار است نیز سرمایه های بزرگ و کلانی به دست می آورد، و از آن راه بودجه هنگفت سامان بخشیدن به جامعه انسانی و ایجاد رفاه عمومی را تأمین می کند. امام با از میان برداشتن جباران و طاغوتان و سرمایه داران مانع اجرای عدالت، پولها و سرمایه ها و همه امکانات آنها را که از راههای نامشروع، استثمار، غصب، احتکار، ظلم، تعدی و تجاوز، تصاحب به ناحق اموال عمومی و انفال، گرانفروشی، اذزان خریدن مواد خام و کار و کالای مردمان محروم و ... به دست آورده بودند، بازپس می گیرد و در اختیار توده های محروم بشری قرار می دهد. بی گمان اقلیتی از بشریت در تمام دوران پیش از ظهور، به ثروت اندوزیهای کلان دست یازیده اند، و سرمایه های کلانی در همه کشورهای جهان کنز و گنج کرده اند، که بخش اعظم ثروتها و سرمایه های کشورها را تشکیل می دهد. و اینها همه از راههای نادرست و شیوه های استثماری و ظالمانه، روانه جیب عده ای خاص از افراد انسان شده است [1] امام مهدی (ع)، در رستاخیز ظهور، این مالکیتهای دروغین و صوری را ابطال می کند، مهدی (ع)، حق هر حقداری را بگیرد و به او دهد، حتی اگر حق کسی زیر دندان دیگری باشد، از زیر دندان انسان متجاوز و غاصب بیرون کشد، و به صاحب حق بازگرداند.» [2]

از جمله اموال عمومی که غاصبانه به افرادی خاص داده شده است «قطایع» است یعنی زمینهایی از اراضی خراجی، که از راه امتیاز به نزدیکان حکام داده می شد. این اموال بذل و بخششهایی است که موجب تشکیل طبقه ای ممتاز در جامعه است. در دوران گذشته پادشاهان و حکومت ها به درباریان و اطرافیان خود قطعه زمینهایی پیشکش می کردند. و این زمینها قطیعه و قطایع نام داشت، و آغاز کار تشکیل طبقه ای بود ثروتمد و وابسته به حکومت ها و در کنار آنان، و زمینه نابرابری و تبعیض طبقاتی. حکومت های فاسد و خودکامه با امتیاز بخشی و جانبداری عملی و قانونی موجب می گردد که طبقات ممتازی در سرمایه رشد یابند، و منافع و اموال عمومی را به سود خود به کار گیرند، و بر توان اقتصاد خود بیفزاید. این مسائل و نظایر آن در دوران ظهور نابود می شود، و این زمینها چون دیگر اموال غصب شده به مردم باز می گردد:

امام صادق (ع):

اذا قام قائمنا اضمحلت القطائع، فلا قطائع... [3]

چون رستاخیز قائم بیآغازد، قطایع از میان می رود و دیگر قطایعی (و اقطاعاتی) در میان نخواهد بود...

امروزه در کشورهای دنیا، شیوه های درآمد، با اکثریت قاطع نامشروع و ظالمانه است. بیشتر درآمدهای پولی با شیوه های ربوی است، بسیاری از زمینها غصب شده است. بسیاری از مبادلات بازرگانی با سودهای زیاد و غیر منصفانه انجام می گیرد، و یا با انحصارگراییها و اعمال اجبارها و اضطرارهایی است که همه مستلزم ظلم است، و سود حاصل از آن غصب و حق محرومان است. شرکت های بزرگ با شیوه های انحصاراتی و براساس «بخس» و کم بها دادن به کار و کالای مردم، پولهایی به دست می آورید که حق دیگران است. تبانیها و قراردادهایی پنهانی صورت می گیرد و حقوق کارگر و کشاورز و مردم پایین دست بسیار کمتر از حقشان پرداخت می شود. کالاهایی تولید می شود و از آن راه درآمدهایی تحصیل می گردد که به زیان جامعه و مردم است. اینها نیز درآمدهای بزرگ و ظالمانه ای است که رایج است. و بدین سان است دیگر اموالی که هر کدام به نوعی ظلم و استثمار و غصب است. و در دوران ظهور، اینها همه به خزانه دولت حق و عدل باز می گردد و به مصرف اصلی می رسد.