امام مهدی (ع) برای پیشبرد اهداف انقلاب – طبق تعبیر برخی از احادیث از همه اموال خصوصی و عمومی بهره می گیرد.

در احادیثی آمده است که همه اموال دنیا نزد امام مهدی (ع) گرد می آید، و امام آنها را میان مردمان طبق قانون عدل و براساس نیاز و رسیدن به رفاه و بی نیازی تقسیم می کند:

امام باقر (ع):

... و تجمع الیه (القائم) اموال الدنیا من بطن الارض و ظهرها، فیقول للناس: تعالوا الی ما قطعتم فیه الارحام و سفکتم فیه الدماء الحرام، و رکبتم فیه ما حرم الله عزوجل ... [1]

... همه اموال جهان، در نزد مهدی (ع) گرد آید، آنچه در دل زمین است و آنچه بر روی زمین، آنگاه مهدی به مردمان بگوید: «بیایید! و این اموال را بگیرید! اینها همان چیزهایی است که برای به دست آوردن آنها قط رحم کردید و خویشان خود را رنجاندید، خونهای بنا حق ریختید، و مرتکب گناهان شدید، بیایید و بگیرید!» [2]

در این حدیث که نمونه های دیگری نیز دارد، اموال به طور مطلق آمده است و این اموال عمومی، چون انفال و ثروت های طبیعی و مالیاتهای اسلامی و بیت المال را شامل می شود و یا اطلاق و کلیتی که دارد ممکن است اموال شخصی و فردی براساس مالکیتهای خصوصی را نیز در بر بگیرد، یعنی همه اموال از هر کس و هر راه باشد نزد حضرت گرد می آید و از آن مرکز، عادلانه و برادرانه میان همه افراد انسانی توزیع می شود. شاید این گونه تعالیم به اصلی نظر دارد که در تعالیم ما رسیده است که امام مالک همه اموال است و مالکان خصوصی امانتدارانی بیش نیستند. «... مناسب است که نظریه کوبنده ای را در اموال در اینجا بیاوریم که هر نوع مالکیتی را رد می کد چه رسد به مالکیت های کلان، شیخ بزرگوار ثقه الاسلام محمد بن یعقوب کلینی، صاحب کافی مالکیت شخصی را از هر کسی نفی می کند در هر چیز ... و این رأی در کافی جلد 1، ص 407 و 538 آمده است...» [3] در مورد مالکیت زمین احادیث زیادی رسیده است که زمین ملک امام است.

امام صادق (ع):

... کان امیرالمؤمنین (ع) یقول: من احیی ارضا من المؤمنین فهی له و علیه طسقها، یؤدیه الی الامام فی حال الهدنه، فاذا ظهر القائم فلیوطن نفسه علی ان توخذ منه. [4]

امیرمؤمنان چنین می گفت: هر کس زمینی را آباد کند آن زمین مال اوست و باید مالیاتی را به امام بدهد در دوران صلح (و آرامش پیش از ظهور)، و آنگاه که رستاخیز قائم بیآغازد مطمئن باشد که زمین از او گرفته می شود.

اینها نمونه ای از تعالیم ما درباره مالکیت زمین در دوران پیش از ظهور و پس از ظهور بود که نظریه مالکیت امام [5] راتثبیت می کند. در تعالیم دیگری از مالکیت اموال بویژه در رستاخیز ظهور با تعمیم و فراگیری بیشتری سخن رفته است:

امام باقر (ع):

فی قوله تعالی: فلما احسوا باسنا اذاهم منها یرکضون، لاترکضوا و ارجعوا الی ما اترفتم فیه ...» [6] یعنی الکنوز التی کنتم تکنزون. [7]

درباره این آیه قرآن: «چون عذاب ما را حس می کردند به ناگاه از آنجا می گریختند. مگر یزید، به ناز و کاموریهای خود و ... باز گردید...» منظور گنجهایی است که ذخیره کردند.

این آیه در حدیث امام باقر (ع) به ویژگیهای دوران ظهور تفسیر شده است.

امام صادق (ع):

موسع علی شیعتنا ان ینفقوا مما فی ایدیهم بالمعروف، فاذا قام قائمنا حرم علی کل ذی کنز کنزه، حتی یاتیه فیستعین به عی عدوه، و ذلک قول الله: «الذین یکنزون الذهب و الفضه ولا ینفقونها فی سبیل الله فبشرهم بعذاب الیم[8]». [9]

شیعیان ما اجازه دارند از اموالشان در راه کار نیک انفاق کنند، لیکن هر گاه قائم ما قیام کند هر کس مالی گنج و ذخیره کرده است بر او حرام می گردد، تا اموالش را به امام قائم دهد، و امام آنها را در راه سرکوب دشمنان (دین حق) به کار برد. و این معنای قول خداست: «کسانی را که زر و سیم می اندوزند و در راه خدا انفاق نمی کنند، به عذابی درد آور بشارت ده.»

مسئله «کنز» در قرآن مطرح گشته و با لحنی قاطع و کوبنده ممنوع اعلام شده است،[10] لیکن در اثر بدآموزی و نفوذ اشرافیگری در حوزه اسلام، این اصل مورد توجه و عمل قرار نگرفته است. در رستاخیز ظهور که دوران عرضه اسلام ناب و خالص و بی پیرایه است این اصل اجرا می شود، و همه اموال کنز شده جامعه، خود از جمله بودجه و سرمایه انقلاب جهانی مهدوی می گردد؛ و امام از آنها برای ساختن جامعه آرمانی اسلامی و ایجاد رفاه و بی نیازی عمومی و سرکوب دشمنان دین خدا طبق تعبیر حدیث بهره می گیرد. [11]