در دوران پیش از ظهور، شناخت حق از باطل و درست از نادرست دشوار می گردد، و حد و مرز درست و نادرست خط مشیها و ایدئولوژیها مشخص نمی شود. معیارهای اصلی و درست سعادت و تکامل یا فراموش می گردد یا طبق سلیقه ها و آراء اشخاص تأویل و تفسیر می شود و افکار و اندیشه های واهی و بشری به نام دین و راه خوشبختی خودنمایی می کند.
امام صادق (ع):
... و رایت القرآن قد خلق، و احدث فیه ما لیس فیه ... و رایت الدین بالرای، و عطل الکتاب و احکامه ... [1]
(در دوران پیش از ظهور) قرآن را می بینی که متروک و کهنه شده است، و چیزهایی را به آن بستند که از قرآن نیست... و دین را می نگری که با آراء شخصی تفسیر شده است، و کتاب خدا و قوانین آن تعطیل گردیده است...
وضعیت کلی اجتماعات بشری، پشت کردن به دین حق و کتاب خدا است و فروگذاری برنامه های آن، یا توجیه و تفسیر غلط و نادرست احکام و قوانین آن. احکام دین به سود طبقات مرفه و زیان محرومان و فرودستان تفسیر و توجیه می شود.
