مردم و اجتماعات پیش از ظهور، در آتش تفرقه، جدایی و بیگانگی می سوزند، و بشریت یکدل و یک سو نیست، و همواره اکثریت قاطع مردم در اندیشه و عمل با یکدیگر در تضاد و ناسازگاری اند. حتی در جامعه های اسلامی، بر اثر اختلاف افکار و برداشتهای گوناگون از دین و مذهب، تضادهای فراوان پدید می آید، و راهها و شیوه های گوناگون و متفاوتی در رفتارهای فردی و اجتماعی دیده می شود. از این رو، در نوع این اجتماعات انسجام و یگانگی دیده نمی شود. و همدلی و همسویی که لازمه استواری و پیشرفت یک امت و ملت است کمتر به چشم می خورد. جامعه ها در ظاهر آراسته و استوار است و به حیات خویش ادامه می دهد، لیکن در باطن اوضاع و مسائل زیربنایی جامعه اگر دقت شود از هم پاشیده و متلاشی و متزلزل است و دوام و پایندگی ندارد.

نوع مردم در این اجتماعات به جای همیاری و همفکری، به کوبیدن هم مشغولند، و کمر به نابودی یکدیگر بسته اند، و یکدیگر را خوار و زبون می سازند.

امام علی (ع):

.... و وااسفا من فعلات شیعتنا، من بعد قرب مودتها الیوم، کیف یستذل بعدی بعضها بعضاً... کل حزب منهم آخذ منه بغصن، اینما مال الغصن مال معه... [1]

... ای افسوس از رفتار شیعیان ما، پس از امروز که اینگونه با هم دوستند و نزدیکند، چگونه پس از من بعضان برخی دیگر را خوار می سازد ... و هر دسته و گروه از ایشان به شاخه ای در می آویزد، و به هر سوی که آن شاخه خم شد او نیز خم می شود...