vپس تفاوت بین اسلام و ایمان در همین پذیرش و تسلیم قلبی است که در ایمان هست ولی در اسلام نیست. منظور از اسلام در اینجا همان چیزی است که در فقه احکامی بر آن مترتب می شود مانند طهارت و به همین جهت می توان آن را «اسلام فهی» نامید. این اسلام همان است که با اظهار شهادتین به زبان محقق می شود و کاری به دل و قلب انسان ندارد و می بینیم تعبیر دیگری که در تفاوت بین اسلام و ایمان گذاشته اند، چنین است:

الایمانُ اِقراراً وَ عَمَلٌ وَ الاِسلامُ اِقرارٌ بِلاعَمَلِ [1]

ایمان عبارت است از اقرار همراه با عمل. و اسلام اقرار بدون عمل است.

اقرار در اینجا همان اظهار زبانی است نه اعتراف و تسلیم قلبی، و عمل هم منظور عملی است که از تسلیم و رضای قلبی ناشی باشد نه یک عمل فیزیکی خارجی که صرِف آن هیچ ارزشی ندارد. بنابراین همان اظهار زبانی هم در اسلام چون برخاسته از تسلیم قلبی نیست، عمل نامیده نمی شود ولی اگر قلب تسلیم گردد و اعقتاد قلبی به وجود آید، آنگاه همان اظهار زبانی، عمل زبان خواهد بود و ارزش پیدا می کند. و این از آن جهت است که معیار ارزش عمل اعتقاد و معرفت قلبی است. اما باید توجه داشت که همین اظهار زبانی شرط لازم ایمان است چون در واقع ایمان بدون اسلام تحقق پیدا نمی کند.