یکی از مهمترین آثار و لوازم معرفتِ امام عصر (عج) انتظار کشیدن نسبت به فرج ایشان است. در روایات ما از انتظار فرج به عنوان برترین عبادت یاد شده است. رسول خدا (ص) می فرمایند:

اَفضَلُ العِبادَهِ انتِظارُ الفَرَج [1]

برترین عبادت، انتظار فرج است.

در اینجا انتظار هر گونه فرج و گشایشی از جانب خدای متعال، به عنوان بهترین عبادت ها مطرح شده است. این مسئله وقتی نسبت به فرج ائمه (ع) باشد و آن هم در زمان غیبت ایشان، فضیلت خاصی پیدا می کند که در احادیث به آن اشاره شده و ما نمونه هایی از آنها را در اینجا ذکر می کنیم:

امام صادق (ع) می فرمایند:

مَن ماتَ مِنکُم وَ هُوَ مُنتَظِرً لِهذا الاَمرِ کَمَن هُوَ مَعَ القائِمِ فی فُسطاطِهِ

هر کس از شما بمیرد در حالی که منتظر این امر (ظهور امام) باشد مانند کسی است که با حضرت قائم در خیمه ایشان بوده باشد.
سپس لحظاتی درنگ کرده و بعد فرمود:

لا، بَل کَمَن قارَعَ مَعَهُ بِسَیفِهِ

نه، بلکه مانند کسی است که همراه با حضرت شمشیر بزند.

سپس اضافه فرمود:

لا وَاللهِ اِلا کَمَنِ استُشهِدَ مَعَ رَسُولِ اللهِ (ص) [2]

نه به خدا قسم نیست مگر مانند کسی که همراه رسول خدا (ص) شهید شده است.

اما این حالت نصیب هر کسی نمی شود و تنها افرادی از این نعمت بزرگ برخوردار می گردند که دارای فهم کامل و معرفتِ عمیقی نسبت به امام (ع) غیبت ایشان باشند و مانند دیگران، ظاهربین و سحطی نگر نباشند؛ که در این صورت بهتر از اهل هر زمانی خواهند بود. چنانکه امام زین العابدین (ع) می فرمایند:

یا اَبا خالِدٍ، اِنَّ اَهلَ زَمانِ غَیبِتِه القائِلینَ بِاِمامَتِهِ وَ المُنتَظِرینَ لِظُهُورهِ، اَفضَلُ مِن اَهلِ کُلَّ زَمانٍ لاَنَّ اللهَ تَبارَکَ وَ تَعالی اَعطاهُم مِنَ العُقُولِ وَ الاَفهامِ وَ المَعرِفَهِ ما صارَت بِهِ الغَیبَهُ عِندَهُم بِمَنزِلَهِ المُشاهِدَهِ وَ جَعَلَهُم فی ذلِکَ الزَّمانِ بِمَنزِلَهِ المُجاهِدینَ بَینَ یَدَی رَسُولِ اللهِ (ص) بِالسَّیفِ اُولئِکَ المُخلِصونَ حَقّاً وَ شیعَتُنا صِدقاً وَ الدَّعاهُ اِلی دینِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ سِراً وَ جَهراً [3]

ای ابوخالد، همانا اهل زمان غیبت او (حضرت مهدی (ع) که اعتقاد به امامتش دارند و در انتظار ظهورش هستند، از مردم همه زمانها برترند. زیرا خدای تبارک و تعالی آنچنان عقل و فهم و معرفتی به آنها عنایت فرموده که غیبت برای آنها به منزله دیدن حضوری شده است و آنان را در آن زمان نظیر کسانی قرار داده که در پیشگاه رسول خدا (ص) با شمشیر جهاد کرده اند. آنها مخلصان حقیقی و شیعیان راستین ما و دعوت کنندگان به دین خدای عزوجل به طور پنهان و آشکار هستند.

اینها که بهتر از اهل هر زمانی هستند، دو ویژگی دارند: اعتقاد به امامتِ امام عصر (عج) و انتظار ظهور آن حضرت. این دو ویژگی آنها را از شیعیان راستین قرار می دهد و از کسانی که در آشکار و نهان به دین خدا دعوت می کنند. دین خدا بیش از هر چیز عبارت است از وجود مقدس خودِ امام زمان (ع)، و دعوت به دین خدا یعنی دعوت به سوی معرفت و ارتباط با این امام غایب یکی از نشانه های انتظار در زمان غیبت، همین دعوت کردنِ دیگران در آشکار و نهان به سوی امام عصر (عج) می باشد.