به عقیده شیعه، با توجه به دلایل نقلی موجود، امام (ع) بر اعمال و احوال همه آفریدگان خدا، چه در روی زمین و چه در آسمان ها و منظومه ها و هر جایی که باشند، آگاهی دارد و در میان آنها نسبت به مؤمنان، عنایت و توجه خاصی دارد که نمونه آن را در حدیث ذیل می بینیم:

رَمیله می گوید: در زمان امیرالمؤمنین (ع) سخت بیمار شدم تا آنکه در روز جمعه قدری احساس سبکی کردم. با خود گفتم: بهتر ازهر چیز این است که آبی بر روی خود بریزم و پشت سر امیرالمؤمنین (ع) نماز بخوانم. همین کار را کردم، آنگاه به مسجد رفتم. وقتی حضرت بالای منبر رفتند حالی من دوباره سخت شد. وقتی امیرالمؤمنین (ع) از مسجد برگشتند و داخل جایی به نام «قصر» شدند، من هم همراه ایشان داخل شدم. ایشان به من فرمودند: ای رمیله، دیدم به خودت می پیچیدی! عرض کردم: بلی. و جریان بیماری خود را برای ایشان تعریف کردم و انگیزه حضور خود را در نماز بیان داشتیم. ایشان فرمودند:

یا رَمیلَهُ، لَیسَ مِن مُؤمِنٍ یَمرَضُ اِلا مَرِصنا بِمَرَضِهِ وَلایَحزَنُ اِلا حَزِنّا بِحُزنِهِ وَلایُدعو اِلا اَمَّنَا لِدُعاثِهِ وَلایَسکُتَ اِلاّ دَعَونا لَهُ.

ای رمیله، هیچ مؤمنی بیمار نمی شود مگر اینکه ما هم به خاطر بیماری او بیمار می شویم. و غمگین نمی شود مگر آنکه ما هم در غمِ او غمگین می شویم. و هیچ دعایی نمی کند مگر آنکه به دعای او آمین می گوییم. و سکوت نمی کند مگر آنکه ما برایش دعا می کنیم.

عرض کردم: ای امیر مؤمنان، فدایت گردم؛ این مربوط به کسانی است که با شما در «قصر» هستند. آن کسانی که در اطراف زمین هستند چطور؟ فرمودند:

یا رَمیلَهُ، لَیسَ یَغیبُ عَنّا مُؤمِنّ فی شَرقِ الاَرضِ وَلا فی غَربِها [1]

ای رمیله، هیچ مؤمنی در شرق و غرب زمین از ما غایب نیست.

وقتی چنین عنایتی از جانب امام عصر (ع) به مؤمنان وجود دارد، چه سعادتی بالاتر از اینکه انسان به جای هر چیز برای تعجیل فرج خود آن حضرت دعا کند و برآورده شدن حاجتهای خود را به ایشان واگذار نماید؟! امام (ع) کریمتر از آن است که کسی ایشان را یاد کند و او فراموشش نماید. خود ایشان در توقیع مبارکشان به شیخ مفید (ع) فرمودند:

فَاِناّ نُحیطُ عِلماً بِاَنبائِکُم وَلا یَعزُبُ عَنّا شِیءٌ مِن اَخبارِکُم .... اِنّا غَیرُ مُهملینَ لِمُراعاتِکُم وَلاناسینَ لِذِکرِکُم [2]

ما به آنچه بر شما می گذرد احاطه علمی داریم، و هیچیک از خبرهای شما از ما پوشیده نیست... ما نسبت به رعایت حال شما اهمال نمی کنیم و یاد کردن شما را فراموش نمی کنیم.

معلوم می شود که امام عصر (ع) با اینکه در پرده غیبت از دیدگان مردم به سر می برند، به شرق و غرب عالم آگاهی دارند و نسبت به مؤمنان نیز توجه و عنایت خاصی می کنند. این در واقع به معنای آن است که ایشان جسماً از دیدگان نوع افراد غایب می باشند ولی در حقیقت حضور همه جانبه ای بر جسم و جان مردم دارند، به طوری که هیچ ظاهر و باطنی از چشمان پرنفوذشان مخفی نیست و هیچکس از سیطره ولایت ایشان خارج نیست.

کسی که در زیارت روز جمعه اش می خوانیم: «السَّلامُ عَلَیکَ یا عَین اللهِ فی خَلقِهِ»[3]: «سلام بر چشم خدا در میان آفریدگانش» نمی توان گفت که بر اوضاع و احوال بندگانش خدا آگاه نیست و در همه جا حضور ندارد.