پایان بخش کتاب را نقل فقراتی از دعایی که نایب اول امام زمان (ع) جناب ابوعَمر و عثمان بن سعید عمَروی املا فرموده و دستور به خواندن آن در زمان غیبت امام (ع) داده است، قرار می دهیم. این دعا را مرحوم سید بن طاووس در اعمال روز جمعه ضمنِ دعاهای وارده بعد از نماز عصر آورده و مضامین آن، وظایف منتظرانِ ظهور حضرت را تا حد زیادی مشخص می کند:

اللهَُّمَ وَلا تَسلُبنَا الیَقینَ لِطولِ الاَمَدِ فی غَیبِتِهِ وَ انقطاعِ خَبَرِهِ عَنّا وَلا تُنسِنا ذِکرَهُ وَ انتِظارَهُ وَ الایمانَ بِهِ وَ قُوّهَ الیَقینِ فی ظُهُورِهِ وَ الدَّعاءَ لَهُ وَ الصَّلاهَ عَلَیهِ حَتیّ لایُفنِطَنا طُولُ غَیبِتِهِ مِن قِیامِهِ وَ یَکونَ یَقینُنا فی ذلِکَ کَیقِنِنا فی قیامِ رَسُولِ اللهِ صَلی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ ماجاءَ بِهِ مِن وَحیکَ وَ تَنزیلِکَ.

وَ قَوّقُلُوبِنا عَلَی الایمانِ بِهِ حَتّی تَسلُکَ بِنا عَلی یَدَیهِ مِنهاجَ الهُدی وَ المَحَجّهَ العَظمی وَ الطَّریقَهَ الوُسطی. وَ قَوِّنا عَلی طاعَتِهِ وَ ثَبِتنا عَلی مُتابَعِتِهِ وَاجعَلنا فی حِزبِهِ وَ اَعوانِهِ وَ اَنصارِهِ وَ الرّاضینَ بِفِعلِهِ وَلا تَسلُبنا ذلِکَ فی حَِیاتِنا وَلا عِندَ وَفاتِنا حَتّی تَتَوَفانا وَ نَحنُ عَلی ذلِکَ لاشاکُینَ وَلاناکِثینَ وَلامُرتابینَ وَلامُکَّذِبینَ [1]

خداوندا، به خاطر طولانی شدنِ زمانِ غیبت حضرت و بیخبر بودنِ ما از ایشان، یقین را از ما سلب نکن و یاد کردنِ از او و انتظار او را کشیدن و ایمان (به او) وقوت یقین نسبت به ظهور او و دعا کردن در حق او و درود فرستادن بر او، (هیچیک از اینها) را از ما نگیر؛ تا اینکه طولانی شدن غیبت او، ما را از قیامش ناامید نکند و تا اینکه یقین ما نسبت به آن (قیام حضرت) همچون یقین ما نسبت به قیام رسول خدا صلی الله علیه و آله و وحی و قرآنی که او آورده، باشد.

و دلهای ما را در ایمان به آن حضرت قوی بدار تا آنکه به دست (پر برکت) او ما را در شاهراه هدایت و بزرگراهِ روشن و صراط مستقیم حرکت بدهی و ما را در اطاعت از او نیرومند کن و در پیروی از او ثابت قدم بدار. و ما را داخل در حزب او و جزء یاران و یاوران او و کسانی که از کارهای او خشنود هستند، قرار بده. و این حالات را در طول زندگی و هنگام مردن از ما سلب نکن؛ تا آنکه ما را در حالی از دنیا ببری که جزء شک کننده ها و پیمان شکنان و تردید آورندگان و تکذیب کنندگان نباشیم.

«آمین رب العالمین»