شايد کهن ترين کتابي که از اهل سنت درباره مهدي (ع) بدست ما رسيده است، کتاب «فتن و ملاحم» اثر حافظ نعيم بن حماد مروزي (متوفاي سال 227 ه‍) باشد که مؤ لف آن از اساتيد بخاري و ديگران بوده است و از مصنفان صحاح ششگانه بشمار مي رود نسخه اي از اين کتاب در کتابخانه دائرة المعارف عثماني در حيدر آباد هند شماره 3187-83 و نسخه اي در کتابخانه ظاهريه دمشق به شماره 62- أدب، وجود دارد و نسخه اي در کتابخانه موزه انگلستان است که حدود دويست صفحه پشت و رو دارد و تاريخ نسخه برداري آن سال 706 هجري مي باشد و روي پاره اي از صفحات آن عبارت (وقف حسين افندي) ديده مي شود که نشانگر اين است که نسخه مذکور از موقوفات ترکيه گرفته شده است و در سال 1924 م. در کتابخانه بريتانيا ثبت گرديده است. و يکي از منابع ما در کتاب حاضر که از آن روايت نقل کرده ايم همين نسخه است. اما ساير منابع روائي و اعتقادي اهل سنت که راجع به بيش از پنجاه مأخذ مي رسد که کتب صحاح نيز در ميان آنهاست. و اما شمار تأليفات، رساله ها و پژوهش هاي ويژه تقريبا به تعداد منابع و مأخذ مي باشد.