بسم الله الرحمن الرحيم

و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثين.
«قصص -5»

و ما اراده کرديم که بر آن طائفه‏ي ضعيف ذليل در آن سرزمين منت گذارده و آنان را پيشوايان خلق قرار دهيم و وارث ملک و جان فرعونيان گردانيم.

«اللهم ارنا الطلعة الرشيدة و الغرة الحميدة واکحل ناظري بنظرة مني اليه و عجل فرجه....»
(امام صادق - دعاي عهد)

راستي که انسان، اين دردانه‏ي آفرينش و ناز پرورده‏ي خلقت، در طول تاريخ زندگي خود دجار چه بلايا و ممشکلاتي که نشده است؟ استثمار و بردگي، استعمار و جنگ و تبعيضات نژادي و فقر...همه و همه از دير باز گريبانگير او بوده و لذات زندگي مادي را بر او حرام کرده است.

آن هنگام که به ژرفاي تاريخ بشريت بنگريم در ميان اوراق و اسناد گذشته، برگي را نمي‏يابيم که آدمي - اين اشرف موجودات و خليفه‏ي خدا در زمين - شاهد درد و رنج، ظلم و جور، مشقت و بدبختي نباشد. گوئي که آلام و رنجها تشکيل دهنده و شالوده‏ي اساسي صحنه‏هاي زندگي بشر بوده است و فراعنه و چنگيزها و حجاج‏ها مسئول برپائي و کارگرداني اين صحنه‏ها.

انسان، بعنوان عامل اصلي و درگير با اين مسائل، خود را براي مبارزه با اين بلايا آماده نموده و بطور مداوم در ستيز بوده است تا شايد اين جدال را پايان بخشد و زندگي خويش را نجات دهد؛ اما نتيجه‏اي جز ياس و نااميدي عايدش نگشته است.
مصلحين و انديشمندان جوامع بشري در جستجوي راهي که پيام‏آور آينده‏اي روشن و نويد بخش خوشبختي و شادکامي باشد آرزوهاي خويش را در جوامعي ايده‏آل چون «مدينه‏ي فاضله» و «شهر خورشيد» مجسم مي‏سازند که متاسفانه جز يک طرح غير عملي و رويائي بيش جلوه ننموده است.
با گذشت از تاريخ کهن، به دوره‏ي فرهنگ و تمدن بشري نزديک مي‏شويم تا شايد که با شکوفائي علم و پيشرفتهاي شگفت‏آور تکنيک، شاهد از بين رفتن ظلم و تبعيض و گسترش عدل و آزادي باشيم. اما با تاسفي دردبار، اين آرزو نيز تحقق نمي‏يابد و بشريت بطوري بيش از پيش مورد حمله و تجاوز و ظلم قرار گرفته که گذشته‏ي تاريک خويش را از ياد مي‏برد.

کشتار جنايت بار جنگ اول و دوم جهاني با بجاي گذاشتن ميليونها کشته و زخمي و جنگهاي بين بريتانياي کبير و چين، الجزائر و فرانسه، امريکا و ويتنام، اسرائيل و فلسطين و لبنان و نيز نبردهاي ديگر، روي جنايتکاران گذشته تاريخ را سپيد نمود و آوارگي و سرگرداني، بيماري و درد، اسارت و گرسنگي و بدبختي و مشقت را براي انسان معاصر به ارمغان آورد که براستي جنايات نابخشودني عصر ماست.
و همانگونه که در گذشته مصلحين جوامع بشري جز با بيان آرزوهاي خويش براي انسان ره‏آوردي نداشتند؛ روشنفکران و متفکران معاصر و جوامع تشکيل شده از سوي آنان چون سازمان ملل و شوراي امنتي و سازمان عفو بين المللي و صدها سازمان و گروه و دسته‏ي ديگر که با اهداف خيرخواهانه و عقل پسندانه آغاز بکار نموده‏اند نيز براي آدمي همچون طبلي تو خالي بوده‏اند که هرگز نوائي سر نداده‏اند که مرحمي بر زخمهاي پيکر او باشد، و لذاست که آنان را در تامين خوشبختي و امنيت و آرامش ناتوان مي‏بيند.

بهر صورت روز به روز و لحظه به لحظه که، وضع تاريک و مشقت بار بشريت تيره‏تر مي‏شود بايستي زمينه‏ي آنکه اين انسان زجر کشيده و ستم ديده زير بار اين همه شکنجه و درد و با پايمال شدن حيثيت انساني‏اش و ملاحظه‏ي وخيم‏تر شدن اوضاع هنوز مايوس نشده و شعله‏ي اميد را در درون خويش، روشن نگهداشته است.
بايد ديد که اين چه نيروئي است که نمي‏گذارد رشته‏ي اميد آدمي قطع گردد و مايوس و نااميد از همه جا و هر نيروئي خود را تسليم به حوادث روزگار نمايد؟ اين چه جاذبه‏اي است که با کشش خويش، محرومين و مستضعفين جهان را بسوي خود مي‏خواند و آنها را به آينده‏اي نيکو، خوشبين و اميدوار مي‏سازد؟ اين چه پيام و نويدي است که عليرغم همه‏ي ناراحتي‏ها و مشکلات، هنوز در نظر انسانها معتبر و قابل اجر است؟ و در انتظار آن بايستي تمام اين لحظات دردآلود را تحمل نمود؟ جز نويدي الهي که پيام آوري آسماني و پاک آنرا بر بشر بشارت داده باشد کدام وعده و بشارتي چنين نفوذ و قدرتي خواهد داشت؟

بلي، پيام آوران الهي در طول تاريخ همواره امت ستم کشيده خويش را به فرجامي نيکو و ايده‏آل بشارت داده و سرانجام، پيروزي و سعادت و کاميابي را از آن مستضعفين دانسته‏اند زيرا که اين وعده‏ي خداست و در وعده‏ي خدا خلافي نيست:
«و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثين.»
«و ما چنين اراده کرديم که بر ناتوان شدگان زمين منت گذارده و آنان را پيشوا و وارثان آن قرار دهيم.»

بدون شک، طلايه‏دار اين وعده‏ي الهي و انقلاب جهاني و رهبر رهائي بخش آن که در گذشته‏ي بشريت تحقق نيافت و تا کنون جامه‏ي عمل نپوشيده است؛ درآينده - هر چند آينده‏اي دور - بايستي تحقق يابد دست با قدرت و پر برکت مردي را سزاست که تاييد الهي و فيوضات رباني در همه حال شامل احوالش گردد و قرعه خدائي بنام او زده شود.
آري همانا او آخرين جانشين پيامبر معظم اسلام (ص)، حجت خدا بر مردم، چشم بينا و گوش شنوا و دست تواناي حق و يادگار خدا در زمين است که اين بشارت الهي به دست با کفايت او عملي خواهد شد.

بلي او، فرزند پيامبر خداست؛

او، پور علي مرتضي است؛

او، پسر فاطمه‏ي زهراست؛

او حجة بن الحسن العسکري،

يگانه ولي زمان ماست.

شيعه، اين گروه پيرو علي عليه السلام، در طول اين دوازده قرن، با محروميت از ديدار امامش، يک لحظه از پا ننشسته و گوشه‏ي عزلت نگزيده و نگذاشته است که شيطان صفتان روزگار، ياد محبوبش را از خاطرش برده و شراره‏ي اميد به آينده‏اي روشن همراه با سعادت را در دلش خاموش نمايند.

شيعه، هر لحظه چشم براه فرا رسيدن آن آرمان بزرگ الهي و آن روز موعود است؛ روزي که بشريت در محيطي مملو از عدل و برابري، به رهبري حضرت مهدي (ع) حياتي ايده‏آل را آغاز نمايد. و در اين مسير هرگونه حيله و فتنه‏ي دشمنان را که جهت تحريف و متلاشي نمودن اين باور اصيل اسلامي گستردند، پشت سر نهاده و از هرگونه فداکاري و ايثار دريغ ننموده است.
شيعه، از طرفي با عقيده بر اينکه امام و رهبرش به خاطر عدم شايستگي و نبود وحدت و يکپارچگي بين امت، از آنان رخ برتافته، [1] خودسازي و تهذيب را پيشه ي خود ساخته و عليرغم همه ي کوبندگي حملات دشمن که خواستار برکندن ريشه‏ي او و تزلزل اعتقاد اوست؛ بدون هيچگونه اتلاف وقت، تلاش کرده و خود را آماده و پذيراي ظهور مهدي مي‏نمايد و راستي که در قاموس شيعه اولين قدم در مسير انتظار حضرتش، جز تلاش و اقدام براي خودسازي و تربيت خويش نخواهد بود.

اما قدم بعدي در اين راه، ديگرسازي و بالنتيجه آماده سازي جامعه بوده و وظيفه هر انسان مومن پس از آنکه آتش انتظار، خرمن وجودش را فرا گرفت سرايت دادن اين آتش بر پيکر ديگران و جامعه مي‏باشد تا اين رسالت عظيم به تدريج آيندگان را فراگيرد و زمان ظهور فرا رسد.
کتابي که هم اکنون پيش رو داريد نيز گوياي تلاشي است که در اين زمينه صورت گرفته و «الامام المهدي امل الشعوب» نام دارد که بوسيله‏ي مترجم کوشا آقاي محمد علي مجديان از عربي به فارسي ترجمه شده و از آثار پر ارزشي است که پيرامون حضرت مهدي عليه السلام نوشته شده است.

کتاب، با سيري اجمالي در تاريخ بشريت و بررسي ظلمها و ستمهائي که در گذشته و حال بر آدمي رفته است آغاز مي‏گردد که همه و همه بيانگر وضعيت انسان روزگار ماست که سرگشته و درمانده شده و ناکام و خسته از تمامي مصائب دنيا با ياس و نوميدي از آينده در حرکت است.
آنگاه آينده‏ي بشريت از ديدگاه اسلام مطرح شده و کالبد بي روح و سرد انساني را حرارت مي‏بخشد. سپس با بخشهائي بعنوان آشنائي پيرامون ميلاد و طول عمر حضرتش، شناخت بيشتري را در اين زمينه ميسر مي‏سازد تا در انتها با طرح مسئله‏ي انتظار و وظيفه مومنان در زمان غيبت سخن خويش را به پايان مي‏برد.
اميد آنکه نشر اين کتاب، در مسير هر چه بيشتر معرفت منجي عالم بشريت، مقبول حضرتش قرار گيرد و شيعه را در مسئوليت سنگيني که بر دوش دارد رهنما و ياور باشد.
و السلام علي ناموس الله الاکبر و الامام الثاني عشر، ابي الوقت و مولي الزمان الذي هو للحق امين و للخلق امان مولانا و سيدنا صاحب الزمان ارواح العالمين له الفدا و جعلنا من شيعته و انصاره و اعوانه.

ناشر

فروردين ماه سال يکهزار و سيصد و شصت و دو

تهران