سال دويست و پنجاه و پنج هجري فرا رسيد تا بهمه‏ي اين پرسش‏ها يک پاسخ قاطع دهد...

امام حسن عسکري (ع) با کنيزي پاکدامن از خاندان قيصر روم که نسبت او به شمعون جانشين حضرت مسيح منتهي مي‏شود ازدواج کرد...

و خداوند اراده فرمود تا اين کنيز که روايات درباره‏ي پاکدامني و معرفت و ايمان او به درازا سخن گفته‏اند؛ مادر خاتم اوصياء پيامبر صلي الله عليه و آله و رهائي بخش بندگانش و پشتيبان دينش و دوازدهمين پيشوا و حجت گردد.

او به امام موعود حامله شد و اين در زمان معتز خليفه‏ي عباسي بود که نسبت به امام حسن عسکري شديدا سنگدل بود و سعي داشت که آنحضرت را پيش از تولد پيشواي موعود نابود کند... ولي تا زمانيکه خداوند اراده فرموده است که نور خود را عليرغم مخالفت و نارضايتي کافران بحد کمال برساند؛ کاري از دستش ساخته نبود.
جنين در شکم مادرش که همچون ديگر زنان حضرت عسکري (ع) زير نظر جاسوسان حکومتي قرار داشت پوشيده و پنهان بود و هيچگونه اثر و نشانه‏ي ظاهري نداشت.
در آستانه‏ي تولد آن حضرت آسمان سياست مملو از ابرهاي موسمي گرديد که هر گاه شهوت حکومت و فرمانراوائي در يکي از افراد خاندان حاکم عباسي زبانه مي‏کشيد همراه با سران ارتش براي براندازي خليفه‏ي حاکم و بدست گرفتن مقام وي، مشغول توطئه مي‏شد...

کما اينکه عينا واقعه‏اي در بيست و هفتم رجب سال 255 هجري رخ داد و در آن تاريخ محمد المهدي عباسي عليه عموزاده‏ي خود المعتز فرزند متوکل عباسي و با تشويق سران ارتش ترک دست بيک توطئه زد و در نتيجه المعتز خلع و براي المهتدي بيعت گرفته شد. طبعا اين رويداد پي آمدهائي سياسي داشت تا خليفه‏ي جديد را براي مدتي به خود مشغول کند و براي خاندان حضرت عسکري (ع) يک مرحله از آرامش نسبي تامين نمايند تا اينکه تولد امام موعود سپري شود و عملا هم اين تولد خيلي آرام و بي‏صدا در نيمه شب پانزدهم شعبان و درست هيجده شب پس از به قدرت رسيدن المهتدي صورت گرفت.