بديهى است، حكومتى كه در مدّتى كوتاه، بر دشوارى‏ها چيره گردد و نابسامانى‏ها را از بين ببرد و با برچيدن نا اميدى از دل‏ها، بذر اميد در آنها بكارد، از پشتيبانى مردمى برخوردار خواهد شد. نظامى كه آتش جنگ‏ها را خاموش كند و امنيّت و آسايش را چنان به جامعه باز گرداند كه حتى حيوانات نيز از آن بهره‏مند شوند، اين‏چنين حكومتى، حكومت بر دل‏ها خواهد بود و آرزوى انسان‏ها اين است كه در چنان حكومتى زندگى كنند. از اين رو، در روايات از پيوند مردم با امام و علاقه آنان به حكومت آن حضرت با سخنان دلپذيرى يادشده‏است.


رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «شما را به مهدى، مردى از قريش بشارت مى‏دهم كه ساكنان آسمان و زمين از خلافت و فرمانروايى او خشنودند». [1]

نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «مردى از امّت من قيام مى‏كند كه مردم زمين و آسمان او را دوست مى‏دارند». [2]

صباح مى‏گويد: در روزگار حضرت مهدى(عج) خردسالان آرزو مى‏كنند كه‏اى كاش بزرگ بودند و بزرگسالان آرزوى كودكى و خردسالى مى‏نمايند». [3]



شايد براى اين آرزوى خردسالى مى‏كنند كه دوست دارند زمان بيش‏ترى را در حكومت آن حضرت به سر برند و خردسالان آرزوى بزرگسالى دارند، زيرا مى‏خواهند مكلّف باشند و در اجراى برنامه‏هاى حكومت الهى حضرت ولى عصر(عج) نقش داشته‏باشند و به پاداش اخروى دست يابند.


حكومت حضرت چنان تأثيرى دارد كه حتى مردگان نيز از آن بهره مى‏برند.
حضرت على(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «مردى از فرزندانم ظهور مى‏كند كه در نتيجه ظهور و حكومتش هيج مرده‏اى در گور نمى‏ماند، مگر اين كه گشايش و بركاتى در گور برايش پديد مى‏آيد و آنان به ديدار يكديگر مى‏روند و قيام قائم را به يك ديگر مژده‏مى‏دهند». [4]



در كامل الزيارات [5]«الفرحة» به معناى شادى و خوش حالى آمده‏است و آوردن واژه ميت در روايت، شايسته دقت است؛ زيرا مى‏توان نتيجه گرفت كه اين گشايش و آسايش همگانى است و ويژه گروه خاصى از ارواح نيست. اگر اين روايت را در كنار رواياتى كه مى‏فرمايد: «روح كافران در بدترين شرايط در زنجير و زندان به سر مى‏برند» بگذاريم، معناى اين روايت روشن مى‏گردد؛ زيرا گويا با ظهور امام، حكم آزادى از عذاب به آنان داده مى‏شود و يا حالت «گشايش و رحمتى كه در رفتار فرشتگان عذاب نيست»، دگرگون شده براى مدّتى هر چند كوتاه به احترام تشكيل حكومت الهى بر روى زمين، از شكنجه روح كافران و منافقان دست‏مى‏كشند.