السلام علي الحق الجديد و العالم الذي علمه لا يبيد، السلام علي محيي المومنين و مبير الکافرين، السلام علي مهدي الامم و جامع الکلم... السلام علي حجة المعبود و کلمة المحمود... السلام علي ربيع الأنام و فطرة الأيام... السلام علي بقية الله في بلاده و حجته علي عباده... السلام علي المهدي... [1]
آفريدگار بزرگ نه تنها بشريت که سر تا سر جهان هستي را با جهت گيري به سوي روشني و کمال و تعالي آفريده است، و در اين راه نه تنها همه‏ي قواي دروني و فطرت موجودات، که حتي بازتابهاي بيروني هستي و قوانين حاکم بر روابط متعاکس آنها را نيز بر اين اساس استوار ساخته و اين است راز آنکه واژه‏ي نغز «حق» را در جاي جاي سراي تدوين پس از جهان تکوين در جريان مي‏يابيم.
شايد براي وصول و دستيابي به هدف استوار الهي از آفرينش هستي و موجودات آن، از سرآغاز تکوين گرفته تا پايان سراي تدوين که به دست تواناي خاتم اوصياي الهي حضرت مهدي صاحب العصر و الزمان (ارواحنا له الفداء) تحقق خواهد يافت؛ انديشه و تدبر در اين واژه‏ي محوري رساترين وسيله و تاثير گذارترين باشت که هست، واژه‏اي که در همه جاي معارف الهي و علوم اجتماعي در برابر چشمان تيز بين انديشوران ايستاده و هرگز کنار نمي‏رود.
مي‏بينيم خداوند متعال در کتاب هستي بخشش: قرآن کريم، خويشتن را به وصف زيباي «حق» مي‏ستايد:
«فتعالي الله الملک الحق لا اله الا هو رب العرش الکريم». [2]
پس برتري مر خداوند، پادشاه حق راست، نيست خدايي جز او، پروردگار عرش گرامي.
و مي‏فرمايد: «ذلک بأن الله هو الحق و أن ما يدعون من دونه هو الباطل». [3]
«اين بدان جهت است که خداوند همان حق است و هر آنچه جز او مي‏خوانند باطل است.»
و مي‏بينيم در جاي ديگري از همان کتاب بزرگ حکمت، از حق به عنوان معيار و محور آفرينش ياد مي‏شود:
«ما خلق الله السموات و الارض و ما بينهما الا بالحق». [4]
«نيافريده است خداوند آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنها هست را جز بر اساس و محور حق.»
و باز مي‏بينيم خداوند متعال، خود در قرآن کريم، همان کتاب بزرگ، و بلکه هر آنچه از سوي او فرستاده شود را «حق» مي‏نامد:
«و الذي اوحينا اليک من الکتاب هو الحق». [5]
«و آنچه ما بر تو فرو فرستاديم همان حق است.»
«و ان الذين اوتوا الکتاب ليعلمون أنه الحق من ربهم». [6]
«آناني که کتاب به آنها داده شد هر آينه مي‏دانند که آن حق است و از سوي پروردگار.»
و باز در مواردي ديگر دين استوار و آيين پايدار خود را حق مي‏نامد:
«... انا سمعنا کتابا انزل من بعد موسي مصدقا لما بين يديه يهدي الي الحق و الي صراط مستقيم». [7]
«ما کتابي را شنيده‏ايم که پس از موسي نازل گشته، پيشينيان خويش را تصديق دارد، (آن کتاب) به حق رهنمون مي‏گردد و به صراطي مستقيم».
«و ما لنا لا نومن بالله و ما جاءنا من الحق». [8]
«و ما را چه شده که ايمان نمي‏آوريم به خداوند و آنچه از حق که به سوي ما آمده است؟».
«يومئذ يوفيهم الله دينهم الحق». [9]
«آن روز خداوند دين آنها را که همان حق است، به کمال ظهور و بروز خواهد رساند».
و در همان کتاب آسماني مي‏بينيم خداوند وعده‏هاي خويش را، [10] ملک و سيطره‏ي بر جهان هستي را [11] ، و عرصه‏ي قيامت را [12] ، و حتي دوزخ و نار را [13] ، عين حق برشمرده است، و اين همه مصاديق واژه‏ي زيباي «حق» در قرآن کريم است، که در روايات معصومين و کلمات گهربار اولياي وحي (عليهم السلام) نيز مصاديق بسيار ديگري دارد که از جمله بر حضرت مولاي غريب و مظلوم صاحب العصر و الزمان (ارواحنا له الفداء) اطلاق گرديده است.
و گذشته از همه‏ي اينها فهم و درک حق و حقيقت و حدود و ريشه‏ها و منتهاي آن در علوم گوناگوني از کلام و فلسفه گرفته تا حقوق و فقه و اصول؛ محوري‏ترين بخش معارف مرتبط به علوم الهي و انساني و اجتماعي را تشکيل مي‏دهد.
راستي اين چه واژه شگفت‏انگيزي است که همه‏ي زيبايي‏ها و شکوفه‏هاي باغ هستي و حتي هستي بخش و آفريدگار آن را دلالت دارد، و بار نشانگري آنها را بر دوش مي‏کشد؟
چگونه است که هر کجا مظاهر کمال و جلال الهي جلوه‏گراند؛ همانجا از واژه‏ي «حق» نشان مي‏بينيم و حتي شخصيت‏هاي برتري در اين عالم را حق، قول حق و همطراز حق ناميده‏اند؟
آنچه با دقت در جاي جاي معارف الهي به نظر مي‏رسد آن است که: ذات قدوس حق تعالي جهان هستي را بر اساس قوانين ويژه‏ي تکاملي استوار ساخته است، و آفريدگان را درک و شعوري عطا فرموده تا با طي مسير مستقيم هدايت راه او را در پيش گيرند و به رضوان او دست يابند، و البته در اين ميانه راهنمايان و پيشوايان بسياري را در روزگاران گوناگون تعيين فرموده تا آموزه‏هاي او را به مردم برسانند، اينها همه روشن است، اما نکته‏ي مهمي که اينجا در حکمت بالغه‏ي الهي خودنمايي مي‏کند؛ جريان داشتن روح و جان او در جهان هستي است، و اين روح الهي است که محور اساسي جهان هستي و مدار نور و تشعشعات انوار تابناک خداوندي بر عالمين است.
روحي که جلوه‏گراني ويژه را مي‏طلبد که توان همراه داشتن آن عظمت بي‏نظير را داشته و بتوانند سايه‏اي از جلال و عظمت الهي در عالم تکوين و تدوين باشند، آن اندازه به او نزديک باشند که حق مطلق معرفي شوند، کلمه‏ي «حق» و «کلمة الله» باشند، چنانکه عيسي (عليه السلام) نيز اينگونه معرفي گرديد، [14] و يا همراه هميشگي و بيگانگان با او شناسانده شوند که حضرت مولا امير المومنين علي مرتضي (عليه السلام) اين گونه معرفي گرديده و مي‏بينيم امام عصر حضرت مهدي منتظر (ارواحنا له الفداء) نيز در موارد فراواني از روايات و سخنان پيامبر و معصومين (عليهم السلام) عين حق ناميده شده که او نه تنها مظهر تمام و کمال جلوه‏هاي جمال و جلال الهي، که بر پاي دارنده‏ي همه‏ي زيبايي‏ها و خوبي‏ها و کمالات در دار نکبت و بلاي دنياست، او بر پاي دارنده‏ي روشنايي و نور در ظلمتکده‏ي بزرگي است که تجاوزگران و رهپويان شيطان بساط جلوه‏هاي الهي‏اش را برچيده‏اند، او استوار کننده‏ي دادگري و انصاف و مروت در بيدادگاهي به گستردگي جهان است که ستمکاران و غارتگران سايه‏ي بيداد، تباهي و نامردي بر آن گسترده‏اند، اوست که راه مستقيم خداوند را از ميانه‏ي کژراهه‏هاي انحراف و پستي و پليدي جدا ساخته و به آرزومندان رهيابي به حضرت دوست مي‏شناساند، اوست که همه‏ي گنجينه‏هاي معنوي خداوند را بر دست راست و همه خزائن مادي ذات اقدس اله را بر دست چپ گرفته است و بالاخره اوست که:
«يهدي الي الحق و الي صراط مستقيم». [15]
«همگان را به سوي حق و حقيقت و به سوي راه مستقيم هدايت رهنمون مي‏گردد».
اوست که: «يملأ الأرض قسطا و عدلا بعد ما ملئت ظلما و جورا».
«زمين را از دادگري و عدالت سرشار کند، پس از آنکه سرشار از ستمگري و بيداد شده باشد.»
و روزگار اوست که اين نويد بزرگ الهي قرآن را بر روي زمين محقق سازد:
«الملک يومئد الحق للرحمن و کان يوما علي الکافرين عسيرا». [16]
«آن روز است که سيطره و ملک حق است و براي خداوند، و آن روز است که بر کافران بسي دشوار خواهد بود».
به اميد آن روز.